Tawuła japońska 'Anthony Waterer'

Tawuła japońska (Spiraea japonica) 'Anthony Waterer' jest jedną z silniej rosnących odmian tawuł. Tworzy krzewy o półkulistym pokroju osiągające 1 metr wysokości i podobną średnicę. Pojawiające się wiosną młode liście są czerwonawe, w trakcie rozwoju przybierają ciemnozieloną barwę, a część z nich jest obrzeżona kremowo-różową, nieregularną obwódką. Dojrzałe liście są podłużne, wąskie, lancetowate i mają długość 5-10 cm; na brzegach są podwójnie piłkowane.

Ciemnoróżowe, drobne kwiaty pojawiają się na przełomie czerwca i lipca na szczytach jednorocznych pędów. Kwiaty są zebrane w duże, płaskie kwiatostany typu baldachogrona. Ponieważ pręciki są wyraźnie dłuższe od płatków korony, nadają kwiatostanom lekki, puszysty wygląd.

W trakcie kwitnienia krzewy odwiedzają motyle, trzmiele i pszczoły. Wprawdzie odmiana 'Anthony Waterer' istnieje na rynku od dawna, została wyhodowana pod koniec XIX wieku w szkółce Anthonego Waterera w Knaphill, w Anglii, to nadal cieszy się niesłabnącą popularnością i jest oferowana w większości polskich szkółek.

Zobacz więcej ciekawych tawuł

Uprawa i wymagania

Tawuła japońska 'Anthony Waterer' najlepiej rośnie na glebach żyznych i umiarkowanie wilgotnych. Należy jednak do roślin tolerancyjnych, dlatego dobrze znosi gorsze warunki uprawy, w tym okresową suszę, zanieczyszczenie powietrza i zasolenie podłoża. Krzewy należy sadzić na stanowiskach słonecznych.

Coroczne wiosenne cięcie, na wysokości 10-15 cm od ziemi, zapewnia utrzymanie zwartego pokroju oraz obfite kwitnie. Systematyczne obcinanie przekwitających kwiatostanów sprzyja zawiązywaniu kolejnych pąków kwiatowych. W ten sposób można wydłużyć okres kwitnienia roślin. Krzewy tawuły japońskiej są w pełni mrozoodporne, prawie w ogóle nie ulegają atakom szkodników i bardzo rzadko chorują.

Gdzie posadzić?

Odmiana 'Anthony Waterer' może być stosowana jako obwódka rabat, do sadzenia przy drogach, chodnikach, wzdłuż ciągów komunikacyjnych oraz jako roślina okrywowa (sadzona w liczbie 4 sztuk na m²).

Tawułę japońską można sadzić pojedynczo na rabatach, skalniakach i wrzosowiskach, ale w dużych ogrodach znacznie efektowniej prezentuje się w jednolitych nasadzeniach grupowych – zwłaszcza na skwerach i terenach parków, gdzie tworzy w okresie kwitnienia wyraziste, czerwone plamy. Krzew doskonale nadaje się do obsadzania przyulicznych pojemników, skrzyń i donic, które można także ustawiać na tarasach i balkonach o wystawie południowej.

Opracowanie: Związek Szkółkarzy Polskich Zdjęcie tytułowe: Grzegorz Falkowski (ZSzP) Więcej informacji o roślinach i ich producentach znajdziesz na e-katalogroslin.pl