Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus) to wiecznie zielony krzew z rodziny różowatych (Rosaceae). W naturze występuje na Kaukazie, Bałkanach i w Azji mniejszej, ale jest też uprawiany w wielu innych rejonach świata jako roślina ozdobna.

Laurowiśnia wschodnia może dorastać do 6 m wys., ale w naszym klimacie zwykle nie osiąga więcej niż 2-3 m wys. Krzew posiada gęsty, rozłożysty, kępiasty pokrój i tworzy rozgałęzione, drewniejące, wznoszące się ku górze pędy, pokryte dużymi, szeroko lancetowatymi lub eliptycznymi, skórzastymi, ciemnozielonymi i błyszczącymi z wierzchu oraz jaśniejszymi i matowymi od spodu liśćmi o gładkich lub delikatnie ząbkowanych brzegach. Liście są całoroczne i na pędach układają się skrętolegle (przypominają liście lauru, czyli wawrzynu).

Laurowiśnia kwitnie od kwietnia do maja. Kwiaty są drobne, pachnące, kremowobiałe, miododajne, pięciopłatkowe z mocno wystającymi pręcikami. Na szczytach pędów zebrane są w gęste, walcowate, „puszyste”, wzniesione, groniaste kwiatostany, ładnie kontrastujące z ciemną zielenią liści. Po przekwitnieniu przekształcają się w kuliste, błyszczące, czarne owoce (pestkowce), zebrane w grona (w naszym klimacie pojawiają się rzadko).

Cała roślina dla człowieka jest trująca (zawiera w tkankach toksyczne glikozydy).

Wymagania i uprawa

Laurowiśnia w uprawie oczekuje półcienistego lub zacienionego, osłoniętego od wiatru, ciepłego stanowiska i żyznego, próchniczego, przepuszczanego, lekko wilgotnego podłoża, najlepiej o obojętnym lub lekko zasadowym odczynie pH. Preferuje też podwyższoną wilgotność powietrza. Nie lubi ostrego słońca, mokrej gleby oraz suszy. Dobrze znosi natomiast zanieczyszczone powietrze, dlatego może być uprawiana w miastach.

Mrozoodporność laurowiśni jest umiarkowana (ok. -18/-20°C), a zimą dodatkowe zagrożenie stanowią dla niej mroźne wiatry, ostre słońce i susza fizjologiczna, dlatego krzew poleca się uprawiać w najcieplejszych rejonach kraju, na ciepłych, osłoniętych od wiatru i słońca stanowiskach (zimą przydadzą się parawany ochronne). Szczególnie wrażliwe na mróz są młode egzemplarze, dlatego na zimę warto okrywać je włókniną.

Laurowiśnia nie wymaga systematycznego ciecia, kiedy jednak nadmiernie się rozrośnie lub gdy jest prowadzona w formie żywopłotu, można ją przycinać. Termin zabiegu uzależniony jest jednak od sposobu prowadzenia rośliny. Jeśli krzew ma być gęstym żywopłotem, jego pędy przycina się wiosną (k. IV), jeśli natomiast uprawiany jest jako kwitnący krzew ozdobny, tnie się go po przekwitnieniu (VI). Podczas zabiegu należy uważać, aby nie uszkodzić zimozielonych liści.

Laurowiśnię rozmnaża się przez półzdrewniałe sadzonki pędowe, pobierane latem (VIII) lub przez odkłady poziome.

Zastosowanie

Laurowiśnia w ogrodzie ma wiele zastosowań. Na ciepłych, osłoniętych stanowiskach może być wykorzystana do stworzenia gęstego, zimozielonego żywopłotu, ale doskonale prezentuje się też jako soliter lub w towarzystwie cienioznośnych bylin jak np. hortensje, funkie, żurawki, paprocie, tawułki, rodgersje czy parzydło leśne (nie lubi towarzystwa dużych krzewów i drzew). Nadaje się też do tworzenia figur geometrycznych np. stożków.

Wybrane odmiany

  • 'Rotundifolia' – (zdj. 1, 2) liście eliptyczne, zaokrąglone, wys. do 3 m
  • 'Caucasica' – jedna z bardziej odpornych na niskie temperatury odmian
  • 'Goldglanz' – odm. karłowa o żółtych plamach na liściach
  • 'Otto Luyken' – odm. karłowa, stosunkowo mrozoodporna, wys. 1-1,5 m
  • 'Miniredia' – odm. karłowa, młode przyrosty pomarańczowoczerwone, wys. 1 m
  • 'Marbled White' – liście pstre, zielone, biało nakrapiane, wys. 1,5 m
  • ETNA 'Anbri' – duże, szeroko jajowate liście, wysoka mrozoodporna, wys. do 2 m

Tekst: Katarzyna Józefowicz, zdjęcia: iVerde, Pixabay