Rodgersja kasztanowcolistna Rodgersia aesculifolia

Rodgersja kasztanowcolistna (Rodgersia aesculifolia) to piękna i okazała bylina z rodziny skalnicowatych (Saxifragaceae). Gatunek pochodzi z górzystych rejonów Chin, ale jest też uprawiany w wielu innych rejonach świata jako roślina ozdobna.

Jak wygląda rodgersja kasztanowcolistna?

Rodgersja kasztanowcolistna może dorastać do ok. 1 m wys. W sezonie wegetacyjnym rozwija bardzo duże, ciemnozielone, dłoniaste liście odziomkowe, złożone z 5-7 szerokolancetowatych, pofałdowanych, rozszerzonych i ostro zakończonych u góry oraz ząbkowanych na brzegach listków z wyraźnie zaznaczonym na blaszce unerwieniem. Liście osadzone są na długich, owłosionych, sztywnych wzniesionych, czerwononabiegłych ogonkach i do złudzenia przypominają liście kasztanowców (stąd nazwa rodzajowa). Liście wyrastają wprost z podziemnego kłącza i tworzą ponad ziemią okazałe, gęste, rozłożyste kępy. Na słonecznym stanowisku ciemnieją lub brunatnieją.

Rodgersja kasztanowcolistna zakwita latem (VI-VIII), tworząc liczne, drobne, kremowobiałe lub jasnoróżowe kwiaty, zebrane na szycie wzniesionego pędu w luźne, pierzaste, piramidalne, wiechowate kwiatostany.

Bylina tworzy pod ziemią kłącze, dzięki któremu może dość mocno się rozrastać.

Jak ją uprawiać? Jakie wymagania ma rodgersja kasztanowcolistna?

Rodgersja kasztanowcolistna preferuje półcieniste lub cieniste, osłonięte od wiatru stanowiska i żyzne, próchnicze, stale lekko wilgotne gleby, najlepiej o obojętnym lub lekko kwaśnym odczynie pH. Ponieważ nie lubi przesadzania, należy od razu wybrać dla niej docelowe stanowisko. W naszym klimacie roślina jest dostatecznie mrozoodporna, jednak wiosną może być uszkadzana przez późne przymrozki, dlatego zalecza się okrywanie jej stroiszem.

Rodgersję najlepiej rozmnażać przez podział (przedwiośnie) lub odrosty korzeniowe. Gatunek można też rozmnażać za pomocą nasion (wymagają stratyfikacji w niskich temperaturach).

Pielęgnacja rodgersji kasztanowcolistnej

Rodgersja kasztanowcolistna bardzo źle znosi suszę, dlatego w okresach bezdeszczowych powinna być systematycznie nawadniana. Podłoże wokół niej warto też wyściółkować (no. korą, trocinami), co zapobiegnie wysychaniu gleby i wzbogaci ją w cenną materię organiczną.

Ponieważ roślina bardzo lubi żyzne podłoże, w sezonie wegetacyjnym dobrze jest zasilać ją wieloskładnikowym nawozem dla roślin ozdobnych lub kompostem. Jesienią, po zakończonej wegetacji, liście warto ściąć tuż nad ziemią, a roślinę okryć stroiszem.

Choroby i szkodniki rodgersji kasztanowcolistnej

Rodgersja uważana jest za roślinę stosunkowo odporną na choroby i szkodniki, jedynie czasami jej młode liście mogą być zjadane przez ślimaki.

Jakie zastosowanie w ogrodzie ma rodgersja kasztanowcolistna?

Rodgersja kasztanowcolistna to doskonała roślina do miejsc zacienionych i półcienistych. W ogrodzie dobrze komponuje się z funkiami, żurawkami, bodziszkami, przywrotnikami, bergeniami, miodunkami, kokoryczkami, paprociami czy pluskwicami. Musi mieć jednak zapewnione dostatecznie dużo miejsca, gdyż mocno rozrasta się na boki. Z tego względu jest też doskonałą rośliną okrywową i wypełniającą wolne przestrzenie w zacienionych zakątkach ogrodu. Świetnie nadaje się też do sadzenia nad brzegami zbiorników wodnych.

Najlepiej prezentuje się w ogrodach leśnych, naturalistycznych i japońskich.

Popularne odmiany rodgersji kasztanowcolistnej

• 'Irish Bronze' – młode liście czekoladowobrązowe, później ciemnozielone

Zdjęcia: JoannaTkaczuk, JohnatAPW, michal812 / AdobeStock

Czy w opisie są wszystkie informacje, których szukałaś/-eś? Daj znać w komentarzu!