Krwawnik wiązówkowaty (Achillea filipendulina) należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). W środowisku naturalnym można go spotkać m.in. na Kaukazie oraz Wyżynie Irańskiej. To dość wysoka bylina (80-150cm) o wzniesionym pokroju. Liście są pierzastodzielne i podłużne.


Kwiaty – żółte koszyczki - są zebrane w baldachogrona. Krwawnik wiązówkowaty kwitnie od lipca do sierpnia. Cała roślina wydziela charakterystyczny zapach.

Wymagania glebowe i klimatyczne

Bylina najlepiej rośnie na przepuszczalnych, piaszczysto-gliniastych glebach, zasobnych w składniki pokarmowe. Podłoże powinno być umiarkowanie wilgotne, ale gatunek ten znakomicie radzi sobie nawet z długotrwałą suszą.

Roślina jest mrozoodporna na całym obszarze Polski. Optymalne są stanowiska słoneczne. Późną jesienią pędy krwawnika należy przyciąć tuż nad ziemią.

Zastosowanie krwawnika wiązówkowatego

Krwawnik wiązówkowaty z powodzeniem nadaje się do ogrodów naturalistycznych oraz wiejskich. Zazwyczaj jest sadzony w grupach na rabaty mieszane.

To ceniony gatunek w kompozycjach kwiatowych – jest wykorzystywany zarówno jako kwiat cięty jak i na suszone bukiety.

Kwiaty krwawnika wiązówkowatego przyciągają pszczoły i inne owady.

Przy uprawie byliny trzeba pamiętać, że jest ekspansywna i po niedługim czasie może zagłuszyć inne, sąsiadujące z nią gatunki.

Krwawnik dobrze komponuje się z ostróżką ogrodową, mikołajkiem alpejskim i złocieniem wielkim.

fot. Alvesgaspar, Yerpo (źródło: wiki.cc)