Pelargonia bluszczolistna (Pelargonium ×hederifolium) zwana także pelargonią zwisającą, w stanie dzikim występuje przede wszystkim w Afryce Południowej. Jej pierwotny gatunek (Pelargonia peltatum) spotyka się bardzo rzadko – na rynku dominują jego hybrydy, które są od niego silniejsze i bardziej odporne.

Roślina swoją nazwę zawdzięczają pięcioklapowym, szpiczastym liściom, które przypominają bluszcz. Gatunek ma długie zwisające lub płożące pędy (w sprzyjających warunkach mogą być bardzo długie).

Pelargonia bluszczolistna kwitnie przez cały sezon – od maja do pierwszych przymrozków (ok. października). Kwiaty są zebrane w baldachy. W zależności od odmiany, mogą być pojedyncze, półpełne lub pełne. Występują w barwach: białej, różowej, czerwonej, purpurowej, fioletowej jak i wielobarwne.

Uprawa i wymagania

Uprawa pelargonii bluszczolistnej nie jest trudna. Najlepiej kwitnie w podłożu żyznym o odczynie lekko kwaśnym. Lubi stanowiska słoneczne (pamiętajmy o częstym jej podlewaniu, gdy jest w donicy na pełnym słońcu).

Najlepiej podlewać ją raz dziennie i obficie, ale nie doprowadzać do zalania korzeni. Dodatkowo woda na liściach może sprawić, że wystąpią na nich plamy, dlatego unikajmy polewania rośliny od góry. Pelargonia dobrze znosi lekkie przesuszenie.

Odpowiednio nawożona wytwarza dużą masę zieleni i kwiatów (wymaga częstego nawożenia, co 7-10 dni).

Aby kwiaty pelargonii bluszczolistnej jak najdłużej cieszyły nasze oczy, należy je systematycznie usuwać gdy przekwitną.

Zastosowanie

W warunkach Polskich najlepiej rośnie i prezentuje się w donicach oraz pojemnikach wiszących. Wielka różnorodność kolorów kwiatów i odmian sprawia, że pelargonia bluszczolistna jest nazywana królową balkonów.

Pędy tej rośliny są kruche, dlatego też zaleca się nie uprawiać pelargonii na balkonach, na wyższych piętrach budynków – silne wiatry mogą powodować łamanie się pędów rośliny. Należy też regularnie skracać ich zbyt długie końcówki.


Zdjęcia: Alicja, Hans Braxmeier, Kira Hoffmann/Pixabay, Paweł Romanowski