Bluszcz pospolity jest długowiecznym (może rosnąć nawet kilkaset lat!),

zimozielonym pnączem krajowym, które nadaje się również do zadarniania większych powierzchni pod drzewami. Tworzy kobierce o wysokości 20-30 cm.

Samochwytne pędy dorastają do długości 30 m, ale można je ciąć, gdyż wtedy rozkrzewiają się.

Bluszcz pospolity przyjmuje się trudno, potrzebuje na to roku, później natomiast natomiast szybko rośnie, ukorzeniając się wzdłuż pędów leżących na ziemi. Na starych okazach pojawiają się zielono-żołte gronkobaldachy, zaś trujące owoce - następnej wiosny.

Można go sadzić w każdej glebie, dostatecznie żyznej, wilgotnej, zasadowej i świeżej. W surowe zimy bluszcz może przemarzać, dlatego powinno się go sadzić w miejscach osłoniętych.

Dobrze czuje się w cieniu. Nadaje się do obsadzania północnych ścian, murów, pni drzew i wszelkich powierzchni o chropowatej fakturze. Szczelna warstwa liści pokrywająca ściany ogranicza parowanie ciepła w czasie zimy i nie pozwala na nadmierne nagrzanie się ocienionego budynku latem.

Wszystkie części bluszczu są trujące. Roślinę już w średniowieczu (a nawet w starożytności) celowo sadzono więc wzdłuż murów obronnych, wewnętrznych ścian dziedzińców i w miejscach reprezentacyjnych.

Współczesne wykorzystywanie bluszczu na cmentarzach ma swoje osadzenie historyczne – w dawnych czasach chrześcijanie używali tej rośliny podczas pogrzebów jako symbolu nieśmiertelności. Występujące w warunkach naturalnych egzemplarze kwitnące podlegają ochronie gatunkowej.

Wśród wielu odmian tego gatunku szczególnie efektowne są:

  • ‘Glacier’ – srebrzystoszare i zielone, wąsko biało obrzeżone liście o długości około 4 cm,
  • ‘Sagittifolia Variegata’ – głęboko klapowane pstre kremowo-zielone liście o długości do 4 cm,
  • ‘Spetchley’ – miniaturowy bluszcz o wysokości do 30 cm, o drobnych, ciemnozielonych, strzałkowatych liściach o długości do 2,5 cm.

Bluszcz kolchicki (H. colchica) ma liście nieklapowane, owalne, eliptyczne lub sercowate o długości do 20 cm, ciemnozielone i skórzaste. Gdy są młode, ich spodnią stronę pokrywa czerwonawy puch. Warto wiedzieć, że obok odmian pnących występują odmiany krzewiaste ‘Arborescens’ o wzniesionych, wysokich na 1,5 m pędach.