Berberys Juliany

W odróżnieniu od gatunków gubiących jesienią liście, krzewy zimozielone wymagają lepszych warunków glebowych i cieplejszych stanowisk. Rośliny te zachowują bogate walory ozdobne przez cały rok.

Berberys Juliany (Berberis julianae) pochodzi ze środkowych Chin. Jest to luźny, wyprostowany krzew dorastający do około 2 m wysokości. Jego pędy są bruzdowane i pokryte długimi, ostrymi cierniami. Młode krzewy są bardziej zwarte, starsze luźniejsze, z łukowato przewieszającymi się gałązkami.

Liście berberysu Juliany są skórzaste, mają lancetowaty kształt i długość do 10 cm; z wierzchu są ciemnozielone i błyszczące, a od spodu seledynowe. Późną jesienią i zimą czerwienieją.

W maju pojawiają się małe, zabrane po kilka w pęczkach, ciemnożółte kwiaty, z zewnątrz zaczerwienione. Owocem berberysu Juliany jest elipsoidalna, granatowoczarna jagoda, pokryta niebieskawym, woskowym nalotem. Owocki dojrzewają jesienią.

Fot. Grzegorz Falkowski (ZSzP)

Zobacz więcej ciekawych berberysów

Uprawa i wymagania

Berberys Juliany najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie stale wilgotnych, w miejscach słonecznych lub ewentualnie półcienistych, ciepłych, zacisznych i osłoniętych od wiatru, zwłaszcza zimą. Jest to krzew wystarczająco odporny na mróz w zachodniej części kraju. W centrum i na wschodzie wymaga okrywania na zimę stroiszem.

Gdzie posadzić?

Berberys Juliany jest przydatny do sadzenia w ogrodach przydomowych, do tworzenia kompozycji z innymi krzewami liściastymi oraz do tworzenia oryginalnych, swobodnych żywopłotów (ale tylko w najcieplejszych rejonach kraju).

Szczególnie efektownie krzewy prezentują się w okresie kwitnienia oraz jesienią i zimą, gdy ciemna barwa liści jest przełamana czerwonym rumieńcem.