Spis treści
Świerk pospolity jest gatunkiem rodzimym, najliczniej występującym w północno-wschodniej oraz południowej części kraju. W naszych warunkach klimatycznych to jedno z najszybciej rosnących drzew iglastych; często stosowane w uprawach leśnych, ale też wykorzystywane do celów ozdobnych w ogrodnictwie.
Zróżnicowanie odmianowe świerka pospolitego jest bardzo bogate. W szkółkach i centrach ogrodniczych dostępne są dziesiątki odmian, od miniaturowych karłowatych krzewów po silnie rosnące, kilkudziesięciometrowe olbrzymy. Jedną z ciekawszych, bardzo oryginalnych form, wymagających nieco więcej miejsca w ogrodzie, jest odmiana ‘Cranstonii’, charakteryzująca się tworzeniem długich i nierozgałęzionych pędów. Tego typu formy potocznie są nazywane wężowymi, bo ich wydłużone, pofalowane gałęzie po prostu przywodzą na myśl sylwetkę węża.
Świerk pospolity (Picea abies) ‘Cranstonii’ jest bardzo starą odmianą, wyselekcjonowaną w brytyjskiej szkółce Hereford w połowie XIX wieku z siewek odmiany ‘Virgata’. Drzewo rośnie silnie, dorasta do 15 m wysokości i 6 m szerokości, tworzy luźną, ażurową koronę. Pędy wyrastające z pnia pod kątem prostym, są wężowate, prawie bez rozgałęzień, zakończone pojedynczymi pąkami. Z wiekiem korona drzewa zagęszcza się tworząc atrakcyjną, egzotyczną formę. Igły mają do 4 cm długości, są grube i sztywne, ciemnozielone, z szarawym nalotem. Szyszki tworzą się nielicznie, mają do 15 cm długości.
|
Fot. Grzegorz Falkowski |
Wymagania i pielęgnacja
Świerk pospolity, pomimo że jest gatunkiem krajowym, ma nieco wyższe wymagania uprawowe, niż gatunki obcego pochodzenia, np. amerykański świerk kłujący. Rośnie jednak dobrze na glebach świeżych, gliniasto-piaszczystych, w miejscach zasobnych w wodę. Nie lubi ubogich gleb piaszczystych, miejsc narażonych na susze oraz obszarów o zanieczyszczonym powietrzu. Wymaga słonecznego stanowiska, najlepiej o wilgotnym i chłodnym mikroklimacie. Zarówno gatunek, jak i jego odmiany są całkowicie odporne na mróz, rzadko chorują. Wśród szkodników mogących atakować świerki najczęściej spotyka się przędziorki (powodujące żółknięcie i opadanie igieł) oraz ochojnika zielonego (odpowiedzialnego za powstawanie ananasowatych, kolczastych galasów u nasady pędów).
Gdzie posadzić?
Ze względu na egzotyczny pokrój odmiana ‘Cranstonii’ cieszy się sporym zainteresowaniem kolekcjonerów i miłośników roślin iglastych. Najefektowniej prezentuje się w miejscach eksponowanych, na tle trawnika lub na rabatach z płożącymi jałowcami. Drzewo osiąga duże rozmiary, stąd nadaje się przede wszystkim do dużych ogrodów i parków.
|
Opracowanie: Związek Szkółkarzy Polskich Zdjęcie tytułowe: Grzegorz Falkowski (ZSzP) Więcej o roślinach i ich producentach znajdziesz na e-katalogroslin.pl |
