TOP 10 mało znanych roślin ogrodowych | Skarby do odkrycia

Popularność danej rośliny zależy od wielu czynników. Często wpływa na nią cena i dostępność w stacjonarnych sklepach ogrodniczych. Oczywiście nie bez znaczenia są walory dekoracyjne i łatwość uprawy. Czasem zdarzy się, że jakiś celebryta zachwala dany gatunek (chociażby warzywo) i nagle roślina staje się obiektem pożądania wielu ogrodników. Istnieje jednak ogromna liczba gatunków niesłusznie jeszcze niedocenionych – daj im szansę, a pewnością się nie zawiedziesz!

Jeśli lubisz coś oryginalnego, niesztampowego, albo po prostu poszukujesz urozmaicenia, poznaj naszą listę roślinnych skarbów do odkrycia!

1. Gunnera olbrzymia (Gunnera manicata)

Fot. [1]

Rozłożysta bylina, osiągająca 2-3 m szerokości i 3-4 m wysokości. Jej ozdobą są ogromne, dłoniaste liście (nawet 2 m średnicy!), osadzone na długich ogonkach. Pod liśćmi dorosłego okazu mogą zmieścić się 2-3 osoby. W kwietniu i maju gunnera wytwarza długie, maczugowate kwiatostany w zielonym kolorze, z czasem brązowiejące.

Uprawa i zastosowanie: Dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych i częściowo zacienionych. Należy zapewnić jej żyzną, umiarkowanie wilgotną glebę. W czasie susz wymaga podlewania (nie znosi przesuszenia). Jesienią należy przyciąć liście i osłonić karpę przed mrozem. Roślina dobrze prezentuje się sadzona na trawniku. Świetnie sprawdza się jako tło dla mniejszych gatunków.

2. Perowskia łobodolistna (Perovskia atriplicifolia)

Fot. [2]

Niski półkrzew, osiągający do 80 cm wysokości. Wytwarza drobne, srebrzystoszare liście i delikatne pędy. Największe walory dekoracyjne pokazuje latem (lipiec-wrzesień), w czasie kwitnienia: pędy są gęsto pokryte drobnymi, rurkowatymi kwiatami w niebieskim lub fioletowym kolorze.

Uprawa i zastosowanie: Roślinie powinno się zapewnić słoneczne, ciepłe i osłonięte od wiatru miejsce. Jesienią należy zabezpieczyć ją przed mrozem. Perowskia ma małe wymagania glebowe – najlepiej rośnie w średnio żyznych, umiarkowanie suchych, wapiennych podłożach. W zbyt żyznej glebie jej liście tracą srebrzysty połysk. Roślina dobrze wygląda w ogrodach żwirowych, skalnych i na słonecznych rabatach.

3. Szachownica perska (Fritillaria persica)

Fot. [4]

Roślina cebulowa, dorasta do 120 cm wysokości. Ma lancetowate liście, ale to kwiaty "kradną show". Pojawiają się od kwietnia do maja, zebrane w długie, groniaste kwiatostany. Przybierają intrygujące, głębokie tony fioletu, brązu i bordo. Pomimo oryginalnego wyglądu gatunek nie jest tak popularny jak jego kuzyni – szachownice cesarska i kostkowata. Czas to nadrobić!

Uprawa i zastosowanie: Szachownicę powinno się uprawiać na stanowiskach słonecznych, osłoniętych od wiatru. Lubi podłoża przepuszczalne, żyzne, zasobne w składniki pokarmowe. Nie znosi gleb suchych i zakwaszonych. Cebule sadzi się we wrześniu w odległości co 25 cm. Gatunek jest odporny na mróz. Wiosną rośliny warto zasilić nawozami wieloskładnikowymi. Szachownica perska to cenny gatunek rabatowy, dobrze wygląda także sadzona na tle ścian i wysokich murów.

4. Pustynnik wąskolistny (Eremurus stenophyllus)

Fot. [4]

Bylina, osiąga do 120 cm wysokości. Jej podstawę wieńczy rozeta mieczowatych, niebieskozielonych liści. Pustynnik najlepiej prezentuje się latem (lipiec-sierpień), czyli w czasie kwitnienia. Zachwyca wtedy długimi (nawet 30-35 cm), groniastymi kwiatostanami złożonymi z drobnych, żółtych kwiatów.

Uprawa i zastosowanie: Preferuje ciepłe, słoneczne stanowiska. Zdecydowanie służy mu lekka gleba (żyzne podłoże można wymieszać z piaskiem) – rośnie lepiej i zyskuje większą odporność na mróz. Niezależnie od tego pustynniki powinno się jesienią osłaniać. Od wiosny roślinę można dokarmiać nawozami z większą ilością fosforu. Pustynnik wąskolistny to niesztampowa propozycja na słoneczne, suche rabaty i do ogrodów skalnych. Warto zestawiać je z trawami ozdobnymi. Jest dobrą rośliną na kwiat cięty.

5. Dziwaczek jalapa (Mirabilis jalapa)

Fot. [5]

Roślina jednoroczna. Silnie się rozkrzewia i może osiągać do 80 cm wysokości. Liście mają jajowaty kształt, z ostrym zakończeniem. Kwitnie od lipca do września. Pięciopłatkowe kwiaty, zebrane w baldachogrona, mogą mieć różnorodną barwę w zależności od odmiany. Na ogromny plus zasługuje to, że charakteryzuje je asymetryczność barwna – kolory są nierównomiernie rozmieszczone. W dodatku nowo rozwijające się kwiaty nawet w ciągu jednego dnia mogą zmienić barwę, w porównaniu z tymi przekwitniętymi. Przyjemnie i intensywnie pachną.

Uprawa i zastosowanie: Dziwaczek lubi słoneczne, ciepłe stanowiska i żyzne, próchnicze gleby. Na miejsce stałe sadzonki wysadza się w drugiej połowie maja. Regularnie, często je dokarmiamy (co 2-3 tygodnie). Roślina nadaje się do dekoracji rabat oraz altan, ławek lub pergoli w strefie wypoczynku. Można uprawiać ją także na balkonie.

6. Chruścina jagodna (Arbutus unedo)

Fot. [6]

Znana także jako "drzewo poziomkowe" (i już chcesz ją mieć!). Ten zimozielony krzew osiąga wysokość 1,5-2,5 m. Ma szerokolancetowate, błyszczące liście. Kwitnie jesienią (od września do października). Różowe kwiaty są drobne, dzwonkowate, zebrane w wiechy. Później wytwarza okrągłe, kolcowate owoce o barwie pomarańczowej lub czerwonej.

Uprawa i zastosowanie: Roślina mało odporna na mróz – chruścinę najlepiej uprawiać w pojemniku, a przed nadejściem przymrozków przenieść ją do pomieszczenia. Lubi miejsca słoneczne, ale znosi także półcień. Warto zapewnić jej żyzne przepuszczalne, podłoże. I nie zapominać o regularnym podlewaniu i nawożeniu. Chruścina to miła dla oka ozdoba balkonów, tarasów i drzwi wejściowych do domu.

7. Perska tarcza (Strobilanthes dyerianus)

Fot. [7]

W Polsce perską tarczę z reguły uprawia się jako roślinę jednoroczną. Osiąga ok. 50 cm wysokości (maksymalnie 1 m). Jej ozdobą są jajowate, ostro zakończone liście o nietypowej, fioletowo-zielonej barwę. Może kwitnąć jesienią, ale kwiaty nie mają dużej wartości dekoracyjnej.

Uprawa i zastosowanie: Najlepsze dla niej miejsce to to pod osłoną drzew, jako że na stanowiskach o dużej ilości światła rozproszonego jej liście najbardziej się wybarwiają. Lubi podłoże przepuszczalne, żyzne, zasobne w składniki pokarmowe. Sprawdza się także posadzony w pojemniku, będzie interesującą ozdobą balkonów i tarasów. Należy go regularnie podlewać i nawozić (zwłaszcza nawozami z potasem). To cenna roślina rabatowa – urozmaici kompozycję roślin ozdobnych z kwiatów.

8. Sosna oścista (Pinus aristata)

Fot. [8]

Jeden z najbardziej oryginalnych gatunków sosny. Niektóre egzemplarze przypominają nieco araukarię. Rośnie wolno – po 30 latach może osiągać ok. 3 m wysokości, co wbrew pozorom jest nie do przecenienia w małych ogrodach. Wytwarza krótkie, lekko wygięte pędy, gęsto pokryte krótkimi, długowiecznymi (nawet 15 lat żywotności) igłami. Z igieł wydziela się żywica.

Uprawa i zastosowanie: Niezwykle łatwa w uprawie. Może rosnąć na pełnym słońcu lub w miejscach zacienionych. Znosi różne typy gleb (również te jałowe), oprócz podmokłych. Jest odporna na suszę i mróz. Dobrze wygląda sadzona na skalniakach i wrzosowiskach.

9. Budleja skrętolistna (Buddleja alternifolia)

Fot. [9]

W przeciwieństwie do modnego kuzyna – budlei Dawida – rzadko spotyka się ją w polskich ogrodach, a szkoda, ponieważ nie ma mniejszych walorów dekoracyjnych. Ten rozłożysty krzew o kopulastej koronie osiąga ok. 2 m wysokości. Łukowato wygięte pędy pokryte są wąskimi, lancetowatymi liśćmi, osadzonymi skrętolegle (stąd nazwa). Budleja kwitnie w czerwcu, obsypując się drobnymi, różowymi kwiatami zebranymi w grona. Jak wszystkie budleje, uwielbiają ją motyle.

Uprawa i zastosowanie: Krzew można uprawiać na stanowiskach słonecznych lub częściowo zacienionych. Lubi podłoża przepuszczalne, żyzne, zasobne w składniki pokarmowe. Budleję skrętolistną należy osłaniać przed nadejściem zimy. Jeśli przemarznie, pędy należy uciąć u nasady – wtedy jest szansa, że roślina odbije od korzeni. Podczas susz należy zapewnić jej wodę. Możemy nawozić kilka razy w sezonie, stawiając na nawozy fosforowe i potasowe.

10. Pokrzywiec Wilkesa (Acalypha wilkesiana)

Fot. [10]

Krzew. Na naturalnych stanowiskach, czyli w krajach tropikalnych, dorasta do 3 m. W Polsce jest uprawiany w pojemnikach i z reguły nie przekracza 100-150 cm wysokości. Ale nie traci na urodzie. Ma wzniesiony, rozłożysty pokrój, a jego ozdobą są liście w plamki. Ich barwa zależy od odmiany, ale najczęściej spotyka się te z liśćmi w różnych odcieniach czerwieni.

Uprawa i zastosowanie: Pokrzywiec wymaga stanowisk ciepłych, osłoniętych od wiatru. Przed nadejściem chłodów powinno się przenieść go do pomieszczenia. Lubi żyzne, próchnicze podłoże. Dbajmy też o jego regularne podlewanie i nawożenie (odżywki z potasem). Szczególnie korzystnie prezentuje się jako dekoracja tarasu, drzwi wejściowych lub balkonu.

Tekst: Michał Mazik, zdjęcia tytułowe i w tekście: [1] LoggaWiggler / Pixabay, [2] a-mblomma / Pixabay, [3] Anneli Salo / CC BY-SA 3.0 / Wikimedia Commons, [4] Salicyna / CC BY-SA 4.0 / Wikimedia Commons, [5] Bajer / Pixabay, [6] WikimediaImages / Pixabay, [7] Mokkie / CC BY-SA 4.0 / Wikimedia Commons, [8] Pasqdnik / CC BY-SA 4.0 / Wikimedia Commons, [9] Wouter Hagens / Wikimedia Commons, [10] Hans Braxmeier / Pixabay