Floks szydlasty (Phlox subulata) nazywany również płomkiem szydlastym, to bylina należąca do rodziny wielosiłowatych (Polemoniaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej, a w wielu rejonach świata jest uprawiany jako roślina ozdobna. Należy do grupy pięciu podstawowych bylin, sadzonych w ogródkach skalnych w Polsce.

Floks szydlasty to roślina darniowa o pokładających się pokroju, tworząca niskie (do 10 cm wysokości), gęste kobierce. Łodygi są cienkie, gęsto rozgałęzione, a liście drobne, lancetowate, ułożone naprzeciwlegle. Floks kwitnie obficie od kwietnia do maja. Kwiaty są drobne, promieniste i mają barwę białą, różową lub fioletową.

Warunki uprawy byliny

Floks szydlasty jest mało wymagający i łatwy w uprawie. Roślina preferuje stanowiska słoneczne, ale może rosnąć również w półcieniu. Optymalna jest gleba piaszczysta i przepuszczalna, jednak gatunek ten jest tolerancyjny pod tym względem i z powodzeniem może być uprawiany w większości typów podłoży ogrodowych.

W czasie większych susz roślinę należy podlewać. Poza odchwaszczaniem nie wymaga regularnych prac pielęgnacyjnych. Roślina wytrzymuje przeciętne zimy, ale w chłodniejszych regionach Polski warto zastosować osłony, np.: z gałęzi iglaków. Po przekwitnięciu należy roślinę przyciąć. Zabieg wykonuje się poza okresem kwitnienia.

Gatunek łatwo można rozmnożyć przez podział roślin lub z sadzonek (szybko się ukorzenia).

Zastosowanie

Floks szydlasty jest gatunkiem polecanym do obsadzania ogrodów skalnych (należy do tzw. piątki skalnej). Oprócz tego bylinę wykorzystuje się do zadarniania skarp ponieważ wytwarza silny system korzeniowy. Obsadza się nią murki i obrzeża rabat. Floks warto komponować przede wszystkim ze smagliczką, gęsiówką, ubiorkiem i żagwinem.

Zdjęcia tytułowe: anneli salo, Kropsoq, stan_shebs/Wikimedia Commons, iVerde