Wiązówka błotna (Filipendula ulmaria) to duża bylina należąca do rodziny różowatych (Rosaceae). Naturalny obszar jej występowania obejmuje zarówno Azję (min. Syberia, Chiny) jak i niemal całą Europę. W Polsce wiązówka jest bardzo pospolita i uznawana za gatunek rodzimy. W naturze można ją spotkać nad brzegami zbiorników wodnych i na wilgotnych łąkach, ale często jest też uprawiana w ogrodach jako roślina ozdobna.

Wiązówka błotna może dorastać nawet do ok. 2 m wys., choć jej odmiany są zwykle znacznie niższe. W sezonie wegetacyjnym z podziemnego, grubego kłącza wyrastają długie, sztywne, wzniesione, słabo rozgałęzione, zielone, czasem czerwono nabiegłe pędy, gęsto pokryte dużymi, nieparzysto-pierzastymi liśćmi, złożonymi z kilku par zielonych, mocno ząbkowanych listków z wyraźnie zaznaczonym na blaszce unerwieniem. Listki tworzące liść są różnej wielkości, a największy z nich, szczytowy jest 3-5 klapowy.

Na szczytach pędów rozwijają się drobne, liczne, kremowobiałe, pięciopłatkowe kwiaty z długimi pręcikami, zebrane w okazałe, nieregularne, wiechowate kwiatostany. Ze względu na wystające z kwiatów pręciki, cały kwiatostan wygląda jakby był puszysty. Wiązówka błotna kwitnie od czerwca do lipca lub sierpnia.

Po przekwitnieniu kwiaty wydają nasiona w kształcie spiralnie skręconych niełupków.

Wymagania i uprawa

Wiązówka błotna oczekuje w uprawie półcienistego lub słonecznego stanowiska i stale bardzo wilgotnej, a nawet mokrej gleby. Powinna być ona żyzna, próchnicza i mieć obojętny odczyn pH.

Roślina jest całkowicie mrozoodporna i może być uprawiana na terenie całego kraju.

Wiązówkę błotną najlepiej rozmnaża się przez podział kęp wczesną wiosną lub jesienią. Do tego celu najlepiej nadają się jednak młodsze egzemplarze lub odmiany karłowe, gdyż rozrośnięte kępy starszych wiązówek, ciężko jest podzielić. Roślinę można też rozmnażać za pomocą nasion, ale ten sposób rzadko jest praktykowany.

Zastosowanie

Wiązówka błotna to piękna i okazała roślina ozdobna, idealnie nadająca się do uprawy w wilgotnych miejscach ogrodu i nad brzegami zbiorników wodnych. Pięknie wygląda w ogrodach wiejskich, naturalistycznych i leśnych. Może być komponowana z funkiami, paprociami, bodziszkami, krwawnicą pospolitą czy kosaćcem syberyjskim.

Roślina posiada też właściwości lecznicze, wykazując działanie napotne, przeciwgorączkowe i moczopędne. Surowiec zielarski pozyskany z jej kwiatów i liści ma zastosowanie min. w leczeniu grypy i przeziębień.

Wybrane odmiany

  • 'Aurea' – odm. o żółtych liściach, wys. ok. 1 m
  • 'Variegata' – odm. o zielonych liściach z żółtymi, nieregularnymi przebarwieniami, wys. ok. 1,2 m (zdj. 4)


Tekst: Katarzyna Józefowicz, zdjęcia: Viveka Rosin/Pixabay, AnRo0002/Wikimedia Commons, iVerde