Logo
Logo
Gardeners' world listopad - grudzień 2019

Zanim opuścisz stronę, zapisz się do bezpłatnego newslettera Zielonego Ogródka i pobierz GRATIS elektroniczne wydanie Magazynu
Gardeners` World Polska.

W naszym newsletterze co tydzień znajdziesz:
  • - aktualności z branży ogrodniczej,
  • - porady ogrodnicze krok po kroku,
  • - projekty i reportaże z wizyt w ogrodach,
  • - katalog roślin ogrodowych i doniczkowych.
112
Do góry
Artykuł na: 6-9 minut

Zamiokulkas zamiolistny. Żelazna roślina dla zapominalskich

Zamiokulkas zamiolistny ma bardzo dekoracyjne, błyszczące, ciemnozielone liście. Jest idealną rośliną dla zapominalskich, gdyż jest bardzo łatwy w uprawie, pod warunkiem oszczędnego podlewania – co bez wątpienia jest jego wielką zaletą. Można go zostawić bez podlewania na czas dłuższego urlopu.

Zamia czy Zamiokulkas?

Zamiokulkas zamiolistny (łac. Zamioculcas zamiifolia) swoim wyglądem przypomina paprocie, palmy bądź sagowce, jednak nie jest z nimi spokrewniony. Nazwa Zamioculcas pochodzi od łacińskiego słowa Zamia (rodzaju paproci) oraz od arabskiego golgas (oznaczającego bulwę). Roślina ma skórzaste, błyszczące liście, symetrycznie ułożone na łodydze – swoim wyglądem przypominają pióra. Podobieństwo zamiokulkasa do liści zamii spowodowało, że gatunek nazwano zamiifolia (zamiolistny), jednak rośliny te oprócz nazwy nie mają ze sobą nic wspólnego.

Zamia furfuracea (po prawej) jest sagowcem, a wyglądem przypomina paproć. Ma krótki, zgrubiały pień (kłodzinę) o średnicy ok. 20 cm, w którym gromadzi wodę. Z jego środka wyrasta rozeta od 6 do 30 parzystopierzastych liści o długości dochodzącej do 1,5 m. U nasady posiadają słabo lub gęsto ocierniony ogonek (o długości 15-30 cm) i składają się z 6-12 par małych listków, mających (zależnie od gatunku) do 15 cm długości i do 4 cm szerokości. Listki, osadzone na krótkich ogonkach, są zielone, skórzaste, włochate, sztywne, lancetowate. Mają zaokrąglony szczyt i gładkie lub ząbkowane, często wywinięte do góry brzeg.

Zamia furfuracea fot. Wikimedia Commons
Zamia furfuracea / tato grasso / CC BY-SA 2.5 / Commons
zamiokulkas bulwy pędy i liście fot. Flower Council Holland

Zamiokulkas zamiolistny (Zamioculcas zamiifolia)
należy do rodziny obrazkowatych (Araceae) – podobnie jak filodendron i syngonium. W warunkach naturalnych zamiokulkas jest byliną, rosnącą na suchych i kamienistych terenach, w cieniu wyższych roślin.

Liście zamiokulkasa są eliptyczne lub jajowate, z lekko zaostrzonym wierzchołkiem. Są mięsiste, błyszczące, mają bardzo krótkie ogonki, ułożone są naprzemianlegle na grubych pędach, wyrastających z bulw. Bulwy są okrągłe w przekroju, mięsiste, zielone, u dołu grubsze.

Prawdziwy twardziel

Zamiokulkas do powszechnej uprawy został wprowadzony dopiero 1996 roku. Przez 15 lat zrobił oszałamiającą karierę. Dziś można go kupić nawet w supermarkecie. Utorował sobie drogę do naszych domów nie tylko za sprawą niezwykle dekoracyjnego wyglądu ale przede wszystkim za łatwą uprawę i niezwykłą wytrzymałość. Rejon naturalnego występowania zamiokulkasa obejmuje Tanzanię oraz Zanzibar. Rośnie tam na suchych i kamienistych terenach, w cieniu wyższych roślin.

Trudne warunki w naturalnym środowisku zamiokulkasa spowodowały, że nabył szereg cech, dzięki którym zyskał miano „żelaznej rośliny”.

zamiokulkas w domu
fot. Flower Council Holland funnyhowflowersdothat.co.uk

Uprawa i pielęgnacja zamiokulkasa

Cieniolubny zmarzluch

Zamiokulkas najlepiej się czuje w miejscach półcienistych choć może nawet rosnąć w głębi pokoju, w cieniu. Ostre słońce zdecydowanie mu szkodzi – zbyt silne oświetlenie powoduje występowanie brązowych plam na liściach. Pod wpływem jednostronnego oświetlenia roślina wygina się w kierunku światła, zatem raz na jakiś czas powinno się obracać doniczkę z rośliną.


Stopniowe żółknięcie i opadanie dolnych listków na starszych pędach jest typowym objawem starzenia się rośliny. Stare, żółte pędy bez liści należy wycinać. Ich miejsce zajmą nowe – młode.

Najlepiej czuje się w temperaturze pokojowej 22–25°C. Minimalna temperatura, jaką znosi przez krótki okres to 10°C, a przy spadku poniżej 5°C ginie. Bardzo nie lubi zimnych przeciągów, na które reaguje zrzucaniem liści. Stopniowe żółknięcie i opadanie dolnych listków jest natomiast objawem typowym dla tej rośliny w miarę jej starzenia się.

zamioculcas zamiifolia zamiokulkas
   

Dla początkujących i zapominalskich

Zamiokulkas podobnie jak inne sukulenty ma zdolność do gromadzenia wody. Już na pierwszy rzut oka widać, że zapasy robi w zgrubiałych liściach i w charakterystycznych bulwiastych kłączach. Dzięki temu jest idealną rośliną „dla opornych”. Jeśli raz na jakiś czas zapomni się go podlać, wcale mu to nie zaszkodzi. Dobrze znosi niedobór wody, zachowując atrakcyjny wygląd - nawet przez 2-3 miesiące!

Zbyt częste podlewanie powoduje żółknięcie liści i brązowienie kłączy, które z czasem zaczynają gnić. Nie wolno jednak zupełnie o nim zapomnieć. Tak jak każda roślina, zamiokulkas bez wody się nie obędzie. Powinniśmy podlewać go tak, aby podłoże w doniczce było tylko lekko wilgotne, nie mokre! Najbezpieczniej podlać go dopiero kiedy wierzchnia warstwa ziemi w doniczce lekko przeschnie.

Zamiokulkas wytrzyma prawie wszystko. Możesz go zabić jedynie mrozem lub nadmiernym podlewaniem.

zamiokulkas w doniczce
fot. Flower Council Holland funnyhowflowersdothat.co.uk

Przesadzanie i nawożenie


Młode rośliny należy przesadzać w marcu lub kwietniu, co roku. Starsze co 2 – 3 lata. Podczas przesadzania należy uważać by nie uszkodzić korzeni. Zamiokulkas wymaga podłoża lekko kwaśnego, z dobrym drenażem. Na dno doniczki warto nasypać keramzytu.

Roślina ma niewielkie wymagania pokarmowe. Należy ją nawozić nawozem do roślin zielonych raz w miesiącu – od kwietnia do września.


Rozmnażanie zamiokulkasa - żródło: Fran Natura, Youtube.com

Bardzo łatwe rozmnażanie

Rozmnażanie zamiokulkasa jest bardzo łatwe nawet w warunkach domowych. Można ukorzeniać liście z ogonkiem lub same liście. Sadzonka liścia z ogonkiem w ciągu jednego roku odtworzy całą roślinę. Sadzonki sporządzone z pojedynczych listków tworzą kłącze po 2 latach, a kompletną roślinę — po kolejnych kilku latach. Sadzonki warto zanurzyć w preparacie do ukorzeniania, gdyż znacznie przyspieszy to proces tworzenia korzeni.

Zamiokulkasa można także rozmnażać przez podział kłącza podczas wiosennego przesadzania (patrz film powyżej). Roślinę wyjmujemy z doniczki i delikatnie rozplątujemy kruche korzenie, następnie oddzielamy młode odrosty i rozsadzamy do mniejszych doniczek.

zamiokulkas kwiat fot. Tomasz Celmer
fot. Tomasz Celmer
Zamiokulkas rzadko kwitnie w warunkach domowych. Kwiatostany są mało efektowne. Kwiaty męskie tworzą szarobiałą kolbę otoczoną brązowo-zieloną pochwą, wychylającą się z nasad ogonków liściowych. Kwiaty żeńskie wyrastają w dolnej części kolby, otoczone przez brązowe liście przykwiatowe
   

 

Tekst: Redakcja ZielonyOgrodek.pl, zdjęcie tytułowe: Roma Flowers Freeimages,
zdjęcia w tekście: Flower Council Holland funnyhowflowersdothat.co.uk

TOP 10: Najczęściej czytane artykuły w 2016 roku

1. Uprawa i pielęgnacja borówki amerykańskiej
2. Przycinanie róż: Po co, jak i kiedy przycinać róże?
3. Przycinanie tui: Kiedy, jak i czym przycinać tuje?
4. Hortensja ogrodowa: Jak uprawiać hortensję w ogrodzie?
5. Kwiaty balkonowe światłolubne - na balkon południowy i zachodni
6. Mech na trawniku: Skąd się bierze i jak go zwalczać?
7. Wrzosy w doniczkach- uprawa i pielęgnacja
8. Uprawa pelargonii – jakie mają wymagania i jak je pielęgnować?
9. Nawożenie trawników: Kiedy i czym nawozić trawnik?
10. Nawożenie tui: Jak, czym i kiedy nawozić tuje?


Warto przeczytać

Komentarze

To Cię zainteresuje
Pokaż więcej (6)
Wybrane dla Ciebie
Wieści z branży
Zimowa ochrona
Temat miesiąca
Zimowa ochrona
Zobacz więcej
Porady na ten tydzień
Tydzień 47, Sentencja nr:6
Tydzień 47, Sentencja nr:6
Kolumnowe odmiany iglaków trzeba szczelnie obwiązać sznurkiem a bardziej wrażliwe odmiany owinąć agrowłókniną, aby ciężar śniegu nie wyłamał gałązek.
Tydzień 47, Sentencja nr:5
Tydzień 47, Sentencja nr:5
Opadające liście należy usówać również z niższych krzewów. W tym celu możemy użyć miotłograbi o miękkich, sprężystych zębach lub odkurzacza ogrodowego (elektrycznego lub spalinowego).
Tydzień 47, Sentencja nr:4
Tydzień 47, Sentencja nr:4
Przykryjmy miejsca, gdzie we wrześniu lub październiku zostały posadzone cebulki roślin kwitnących wiosną. Najlepsza do tego celu będzie kora lub torf (warstwa grubości 2–4-cm), gałązki świerkowe, suche liście lub słoma.
Tydzień 47, Sentencja nr:3
Tydzień 47, Sentencja nr:3
Po pierwszych przymrozkach, zanim ziemia w ogrodzie zamarznie, trzeba zabezpieczyć rośliny wrażliwe na mróz. Wokół bylin, które mogą przemarznąć pokryjmy glebę korą, liśćmi lub obornikiem (ściółkowanie zapobiega wahaniom temperatury w glebie i sprzyja utrzymaniu jej wilgotności). Rośliny można także okrywać gałązkami sosnowymi lub...
Tydzień 47, Sentencja nr:1
Tydzień 47, Sentencja nr:1
Pod koronami drzew i krzewów warto rozprowadzić dojrzały kompost. Jest to uniwersalny nawóz do stosowania jesienią, można nim nawozić do końca listopada.
Twoja strona ogrodu