Szydlica japońska

Szydlica japońska (Crypromeria japonica) to gatunek iglasty, zaliczany do rodziny cypryśnikowatych. Naturalnie występuje na wyspach Honsiu, Kiusiu i Sikoku, gdzie jest podstawowym drzewem leśnym, stosowanym także do sadzenia w parkach, przy świątyniach oraz w ogrodach przydomowych, gdzie wykorzystuje się wolno rosnące kultywary ozdobne. 

Przez długi czas szydlica japońska była gatunkiem uznawanym w Polsce za wrażliwy na mróz; podatnym na przemarzanie, polecanym wyłącznie do sadzenia w najcieplejszych regionów.

W niemieckiej literaturze (Enzyklopädie der Gartengehölze, Bärtels, Schmidt, wyd. 2014 r.) jest zakwalifikowana do strefy mrozoodporności 6b (-18 -20°C), która w Polsce rozciąga się na zachód od Wisły. Roślina ta coraz częściej pojawia się w ogrodach nie tylko na Pomorzu, w Wielkopolsce czy na Dolnym Śląsku, ale bywa też z powodzeniem uprawiana w centrum kraju.

Fot. Grzegorz Falkowski

Zobacz inne ciekawe szydlice

Szydlica japońska jest drzewem o prostym pniu i stożkowatej koronie, rośnie szybko, rocznie przyrasta o około 30 cm. Jej pień pokrywa czerwonawa, łuszcząca się długimi pasami kora. Gałązki pokryte są szydlastymi, sierpowato wygiętymi, płaskimi igłami długości 6-25 mm, zielonymi, osadzonymi spiralnie wokół pędów. W dotyku są one raczej miękkie, nie kłują. Żyją od 4 do 8 lat, opadają razem z gałązkami.

Kwiaty męskie i żeńskie tworzą się oddzielnie, szyszki dojrzewają w roku kwitnienia, są kuliste, zbudowane z 20-40 łusek z kłującymi ząbkami na wierzchołkach, mają 1-3 cm średnicy, po wysypaniu nasion długo utrzymują się na gałęziach. Drzewa zawiązują szyszki w młodym wieku, ale uzyskane u nas nasiona są najczęściej płonne.

Uprawa i wymagania

Szydlica japońska nie jest wymagająca w stosunku do podłoża, zadawala się przeciętnymi glebami ogrodowymi o lekko kwaśnym odczynie. Preferuje gleby przepuszczalne, stale wilgotne, miejsca półcieniste, o wystawie wschodniej lub zachodniej, zaciszne, osłonięte od wiatru. Roślina dobrze znosi cięcie i formowanie.

Gdzie posadzić?

Ta roślina, która nadal stanowi ciekawostkę dendrologiczną, dobrze komponuje się z innymi gatunkami iglastymi w ogrodach przydomowych. Szydlica japońska nadaje się do średniej wielkości ogrodów. W mniejszych ogrodach i na działkach można uprawiać jej niższe i karłowe odmiany.