Gatunki kiwi, które w Polsce można swobodnie uprawiać to aktinidia ostrolistna (Actinidia arguta) oraz aktinidia pstrolistna (Actinidia colomicta).

Powszechnie znane owoce kiwi pochodzą od aktinidii chińskiej (Actinidia deliciosa), która nie występuje u nas ze względu na zbyt chłodny klimat. Naturalnie występuje ona w Chinach, a uprawiana jest w Nowej Zelandii, we Włoszech, Hiszpanii, Grecji i Francji.

Aktinidia ostrolistna i pstrolistna to pnącza bardzo podobne do siebie, różniące się jedynie zabarwieniem liści i siłą wzrostu. Liście aktinidii pstrolistnej są trójbarwne – zielono-biało-różowe. Pnącze to dorasta tylko do 5 m, podczas gdy gatunek ostrolistny osiąga długość 15 m. Jego walorem jest jesienne, intensywnie żółte przebarwienie liści.

Sadzonki aktinidii zakwitają dopiero po około 3 latach od posadzenia. Dekoracyjne, niewielkie białe kwiaty rozwijają się na początku maja. Zapylone kwiaty żeńskie szybko przekształcają się w owoce wielkości 3–4 cm, o zielonej skórce, przypominające owoce agrestu.

Dojrzałe owoce można zrywać z w październiku. Można jeść je na surowo (zawierają dużo witaminy C), suszyć, dodawać do ciast lub robić z nich konfitury, wina czy nalewki.

Aktinidia jest rośliną dwupienną, zatem warunkiem ukazania się owoców na osobnikach żeńskich jest posadzenie w pobliżu przynajmniej jednego egzemplarza męskiego. Najlepsze stanowisko dla obydwu rosnących w Polsce aktinidii to miejsce słoneczne o żyznej (przed posadzeniem pnącza należy wykopać obszerny dół o głębokości pół metra i wypełnić go torfem lub kompostem zmieszanym z gliną) i dość wilgotnej glebie.

Aktinidia nie jest podatna na choroby grzybowe, mszyce czy gąsienice, jednak pnącze to upodobały sobie koty, którym smakują szczególnie jego młode pędy (młode sadzonki warto więc osłonić plastikową siatką).

Ze względu na dużą siłę wzrostu aktinidia potrzebuje dość dużo miejsca do rozpostarcia pędów. Podpory powinny być ażurowe (siatka, drewniane sztachety, metalowe pręty), aby roślina mogła się wokół nich owijać.

Cięcia ograniczające rozrost pnącza najlepiej wykonywać latem lub pod koniec zimy (luty/marzec). Co 3–4 lata powinno się wykonać także cięcie odmładzające, które dobrze wpływa na kwitnienie i owocowanie rośliny.

Powszechnie stosowane odmiany to:

  • żeńskie – Genewa, Rogów, Rumbo
  • męskie – Gabriel M
  • obupłciowe (samopylne) – Issai, Dr Szymanowski