Brokuł włoski, to jednoroczna roślina należąca do rodziny kapustowatych (Brassicaceae). Warzywo znane od starożytności - dużą popularnością cieszył się u Rzymian. W Polsce jeszcze do niedawna uchodził za warzywo mało znane.



Roślina tworzy mięsistą łodygę, zakończoną kwiatostanem - różą (mniej okazałą niż u kalafiora). Liście na długich ogonkach wyrastają z podstawy łodygi.

Warzywo dobrze rośnie w niższej temperaturze (optymalnie 15-17º C). W czasie upałów i przy braku wody ulega deformacji. Ma duże wymagania wodne, zaś wymagania glebowe są niższe niż np. u kalafiora - brokuł może rosnąć na słabszym podłożu, o niższej zawartości próchnicy. Najodpowiedniejsze do uprawy są gleby żyzne, zasobne w wapń.

Na działkach brokuł zwykle uprawiany jest na zbiór jesienny. Nasiona należy wysiać na początku czerwca. W lipcu rozsadę przesadza się na miejsce stałe w rozstawie 6 0x 40cm.

Brokuł można  wysiewać systematycznie - od połowy wiosny do połowy lata, aby długo cieszyć się smacznymi różami. Zbiór następuje po 6-8 tygodniach od sadzenia roślin.

Warzywo powinno być nawożone preparatem wieloskładnikowym z mikroelementami, ponieważ roślina jest wrażliwa na niedobór molibdenu i boru w glebie.

Zbiór przypada na 6-8 tygodni od sadzenia roślin. Do podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych należy nawadnianie, odchwaszczanie i zwalczanie chorób oraz szkodników.

Brokuł jest bogatym źródłem witaminy A i C, witamin z grupy B, kwasu foliowego i nikotynowego, białka oraz błonników. Z soli mineralnych zawiera potas, żelazo, fosfor, wapń i magnez. Jest zaliczane do warzyw leczniczych. Jego największą zaletą oprócz smaku są właściwości przeciwnowotworowe.