Wierzba babilońska (Salix babylonica) to nieduże drzewo należące do rodziny wierzbowatych (Salicaceae). Pochodzi z północno-wschodnich terenów Azji, ale w wielu krajach jest uprawiana jako niewielkie drzewo ogrodowe.

Zwykle osiąga 3-6m wysokości. Ma pokrój wzniesiony lub płaczący. Wyróżniają ją charakterystycznie poskręcane pędy i liście. Kwiatostany (kotki) mają srebrzystą barwę i pojawiają się na wierzbie wraz z rozwojem liści. To roślina dwupienna – na jednym osobniku występują kwiaty męskie lub żeńskie.

Uprawa wierzby babilońskiej

Wierzba babilońska preferuje stanowiska słoneczne. Jest to gatunek tolerancyjny względem podłoża. Istotne jest, aby gleba dobrze utrzymywała wilgoć. Drzewo źle reaguje na przesuszenie. W czasie susz wymaga podlewania. Dobrze znosi przycinanie. Jesienią warto usuwać pędy nadmiernie wyrośnięte, zbyt gęste, uszkodzone oraz porażone przez choroby i szkodniki. Okazy warto okryć przed nadejściem zimy, gdyż roślina nie jest w pełni mrozoodporna. Silne chłodne wiatry mogą powodować niszczenie końcówek pędów. Wierzbę warto dokarmiać stosując przede wszystkim nawozy organiczne.

Wierzba babilońska - zastosowanie

Wierzba ze względu na swój nietypowy pokrój nadaje się do dekoracji większości ogrodów (poza naturalistycznymi). Jest to jednak gatunek polecany do sadzenia w ogrodach japońskich. Warto ją uprawiać jako pojedynczy soliter w małych ogrodach. Ze względu na duże wymagania wodne, będzie dobrze rosła jako dekoracja oczka wodnego lub stawu. Jej powyginane pędy są cenionym materiałem florystycznym.

fot. Opioła Jerzy CC-BY-SA-3.0 Wikimedia Commons