Oman wielki należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). To wieloletnia roślina osiągająca niekiedy wysokość do 2 metrów. Tworzy grube, rozgałęzione kłącza oraz silny korzeń. Liście dolne są eliptyczne, górne sercowato-jajowate. Łodyga wzniesiona, na końcu której w okresie lipiec-sierpień pojawiają się żółte kwiatostany-koszyczki. Owocem omanu jest niełupka.



Oman nie ma wielkich wymagań glebowych, ale najlepiej rośnie na podłożu wilgotnym, stosunkowo zasobnym w składniki pokarmowe. Preferuje stanowiska słoneczne, chociaż znosi również półcień. Może być uprawiany z siewu nasion wprost do gruntu lub z rozsady. Zabiegi pielęgnacyjne ograniczają się do zwalczania chwastów, szkodników oraz chorób. Plon omanu (korzenie i kłącza) uzyskuje się zwykle w 2-3 roku uprawy. Roślina jest mrozoodporna.

Korzenie omanu pozyskuje się wczesną wiosną lub jesienią. Można go suszyć w warunkach naturalnych po uprzednim wyczyszczeniu i rozdrobnieniu.

Bylina jest uprawiana głównie ze względu na cenne właściwości lecznicze, ale oczywiście można ją wykorzystać w ogrodzie tworząc wysokie, bylinowe rabaty. Surowiec pomaga m.in. przy zwalczaniu kaszlu, chrypce i zaburzeniach trawiennych.