Dąb czerwony (Quercus rubra) to drzewo osiągające ok. 25m wysokości. Należy do rodziny bukowatych (Fagaceae). Pochodzi z Ameryki Północnej. Do Polski sprowadzili go leśnicy w XIX wieku.

Drzewo posiada nagie, błyszczące pędy o barwie ciemnoczerwonej lub brązowo-oliwkowej. Jego kora przez wiele lat (ok. 40) również jest gładka i dopiero po tym okresie ulega pękaniu. Charakterystyczne powcinane liście są ułożone skrętolegle. Jesienią efektownie przebarwiają się na pomarańczowo i czerwono. To roślina jednopienna – kwiaty męskie (kotki) i żeńskie (pojedyncze) występują na jednym okazie. Dąb kwitnie w maju. Owocem jest szerokojajowaty żołądź.

Uprawa dębu czerwonego

Dąb czerwony jest łatwy w uprawie, gdyż ma dużo mniejsze wymagania od dębów rodzimych (szypułkowego i bezszypułkowego) . Lubi stanowiska słoneczne, ale dobrze znosi również zacienienie. Ponadto jest odporny na inne niekorzystne czynniki takie jak zanieczyszczenia powietrza, susze i mróz (wytrzymuje temp. do -40ºC). Roślina toleruje gleby o różnej jakości – może rosnąć nawet na podłożu piaszczystym. Jest odporna na choroby i szkodniki.

Dąb czerwony - zastosowanie

Dąb czerwony jest chętnie sadzony w parkach i zieleni miejskiej (często tworzy się z niego aleje). Można uprawiać go również w ogrodach, tych o większej powierzchni. Szczególnie dobrze wygląda w nasadzeniach naturalistycznych. Trzeba jednakże pamiętać, że drzewo szybko rośnie i w dodatku jest ekspansywne - samoczynnie rozsiewa się. Drewno dębu jest wykorzystywane w przemyśle – do wykończania wnętrz (podłogi, boazerie) oraz budowy mebli.

fot. Hans Braxmeier, Amanda Struz oraz PublicDomainPictures