Puszkinia cebulicowata (Puschkinia scilloides Adams, syn. Puschkinia hiacinthoides Baker) to wyjątkowa bylina cebulowa. Do rodzaju Puschinia należy tylko ten jeden gatunek. Obecnie zaliczana jest do rodziny szparagowatych (Asparagaceae). W naturze można ją spotkać na terenach górskich Bliskiego Wschodu.
Puszkinia jest niską rośliną osiągającą od 5 do 20 cm. Wytwarza 2-3 liście o długości do ok. 15 cm. Są one mięsiste, równowąskie i rynienkowate.
Kwiatostan puszkini to luźne grono. Roślina może wytworzyć na nim zarówno 1 jak i 10 kwiatów. Pojedynczy kwiat osiąga średnicę 10 mm, jest dzwonkowaty i zrośnięty u nasady. Płatki kwiatów puszkini są bladoniebieskie z ciemniejszą, podłużną kreską na środku. Można też spotkać odmiany o kwiatach białych i zielonkawych. Środek kwiatu (słupek i pylniki) są jasnożółte. Roślina zakwita w III-IV.
Cebula puszkini osiąga 2 cm średniki, ma kształt jajowato-kulisty i ma brązowy kolor zewnętrznych łusek (tuniki)
Wymagania i uprawa
Roślina ta najlepiej się czuje na stanowiskach słonecznych ale radzi sobie też w półcieniu. Wymaga dobrze zdrenowanego podłoża, czyli takiego o luźnej strukturze. Najlepiej sadzić ją w podłoże o pH lekko zasadowym lub obojętnym.
Puszkinia jest odporna na lekkie przesuszanie ale w okresie wzrostu i kwitnienia znacznie bardziej lubi umiarkowaną wilgotność.
Puszkinia po kwitnieniu przechodzi letni spoczynek. W tym czasie (w drugiej połowie maja) najlepiej jest wykopać cebulki i przechować je do jesieni w suchym, ciemnym miejscu o temp. ok 20ºC. Puszkinię cebulicowatą sadzimy w październiku.
Zastosowanie
Puszkinia to doskonała bylina na skalniaki. Często można ją też spotkać na trawnikach i rabatach z kwiatami sucholubnymi. Dobrze znosi sąsiedztwo krzewów i niższych drzew. W związku z tym, że zaliczamy ją do najwcześniej kwitnących roślin cebulowych dobrze ją zestawiać w kompozycjach z krokusami, pierwiosnkami czy szafirkami.
Z powodzeniem można ją uprawiać w donicach na tarasie czy balkonie.
Tekst: Katarzyna Jeziorska, zdjęcia: iBulb, jggrz/Pixabay
