Jabłoń domowa jest gatunkiem zbiorczym, skupiającym w sobie kilkanaście tysięcy uprawianych odmian sadowniczych.

Współcześnie uprawiane szlachetne jabłonie łączone są w jeden gatunek i objęte są wspólną nazwą jabłoń domowa Malus domestica. Powstały one w wyniku wielowiekowej selekcji naturalnej, a w ostatnich czasach głównie dzięki pracom hodowlanym.

Jabłoń domowa jest jednym z najważniejszych drzew owocowych na świecie. Roczna światowa produkcja jabłek wynosi prawie 50 milionów ton (w Polsce 2 miliony ton). Jest to drugi po roślinach cytrusowych wynik na świecie.

Jest drzewem osiągającym wysokość do 10 m. Ma krótki pień i silnie rozgałęzioną koronę. Kora jest szarobrunatna, z licznymi spękaniami. Liście są jajowate – mają 5-6 cm długości, z karbowano-piłkowanym brzegiem. Blaszka liściowa z wierzchu jest naga, od spodu pokryta jest włoskami. Kwiaty zebrane są w baldachogrona. Płatki są koloru białego, z zewnątrz są zaróżowione. Kwitną w kwietniu i maju. Owocem jest jabłko, najczęściej kształtu kulistego.

Jabłoń domowa posiada dość wysokie wymagania glebowe. Preferuje gleby zasobne, żyzne, głębokie i wilgotne. Jest rośliną światłolubną, stosunkowo odporną na suszę. Odporność na mróz oraz podatność na choroby zależna jest od odmiany.