Świerk biały (Picea glauca) należy do rodziny sosnowatych (Pinaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej. W Polsce jest rośliną znaną z uprawy.

Podstawowy gatunek osiąga ok. 25-30m wysokości. Posiada piramidoidalną, dość smukłą koronę. Kora jest cienka i łuszczy się płatami. Igły są krótkie, tępe, z wierzchu zielononiebieskie, od spodu zielonobiałe. Szyszki są wydłużone i mają zielono-fioletową barwę.

Wymagania i uprawa

Drzewo powinno być sadzone w miejscu słonecznym - wtedy posiada najlepiej wybarwione igły. Preferuje podłoża przepuszczalne, żyzne, umiarkowanie suche o lekko kwaśnym lub kwaśnym odczynie. Nie lubi gleb wilgotnych, wtedy jest podatny na choroby grzybowe. Gatunek jest wystarczająco mrozoodporny, jednak młode okazy zaleca się osłaniać. W czasie uprawy ważne jest regularne podlewanie (również zimą) i zrównoważone nawożenie. Dobrze reaguje na ściółkowanie gleby. Świerk jest wrażliwy na zanieczyszczenie powietrza. Może być atakowany przez mszyce (w szczególności ochojniki) lub przędziorki. Nie wymaga cięcia.

Zastosowanie

Świerk biały najlepiej prezentuje się jako soliter w dużych ogrodach i parkach. Ze względu na kolorystykę to cenna dekoracja każdego ogrodu. Odmiany karłowe są cenione jako dekoracje skalniaków, wrzosowisk i wielogatunkowych krzewiastych zestawień.

Popularne odmiany

W szczególności cenione są odmiany wolno rosnące, np.: 'Conica'.

Zdjęcie: NPS Photo Tim Rains: Denali National Park and Preserve/CC BY 2.0/Wikimedia Commons