Świerk biały (Picea glauca) należy do rodziny sosnowatych (Pinaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej. W Polsce jest rośliną znaną z uprawy. W szczególności cenione są odmiany wolno rosnące, np.: 'Conica'. Podstawowy gatunek osiąga ok. 25-30m wysokości. Posiada piramidoidalną, dość smukłą koronę. Kora jest cienka i łuszczy się płatami. Igły są krótkie, tępe, z wierzchu zielononiebieskie, od spodu zielonobiałe. Szyszki są wydłużone i mają zielonofioletową barwę.

Wymagania i uprawa:

Drzewo powinno być sadzone w miejscu słonecznym - wtedy posiada najlepiej wybarwione igły. Preferuje podłoża przepuszczalne, żyzne, umiarkowanie suche o lekko kwaśnym lub kwaśnym odczynie. Nie lubi gleb wilgotnych, wtedy jest podatny na choroby grzybowe. Gatunek jest wystarczająco mrozoodporny, jednak młode okazy zaleca się osłaniać. W czasie uprawy ważne jest regularne podlewanie (również zimą) i zrównoważone nawożenie. Dobrze reaguje na ściółkowanie gleby. Świerk jest wrażliwy na zanieczyszczenie powietrza. Może być atakowany przez mszyce (w szczególności ochojniki) lub przędziorki. Nie wymaga cięcia.

Zastosowanie:

Świerk biały najlepiej prezentuje się jako soliter w dużych ogrodach i parkach. Ze względu na kolorystykę to cenna dekoracja każdego ogrodu. Odmiany karłowe są cenione jako dekoracje skalniaków, wrzosowisk i wielogatunkowych krzewiastych zestawień.

zdjęcie: NPS Photo Tim Rains: Denali National Park and Preserve [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons