Świerk czerwony (Picea rubens) należy do rodziny sosnowatych (Pinaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej. W Polsce jest uprawiany rzadko. Drzewo jest długowieczne, może osiągać znaczne rozmiary (nawet 35m i więcej).

Posiada dość regularną, stożkowatą koronę z poziomo rozmieszczonymi pędami. Kora jest cienka, łuszczy się. Igły są krótkie, kłujące, błyszczące o jasno- lub ciemnozielonej barwie. Pozostają na drzewie przez wiele lat. Świerk wytwarza cylindryczne, brązowoczerwone szyszki. Posiada płytki, talerzowaty system korzeniowy.

Wymagania i uprawa:

Świerk czerwony zaleca się sadzić w miejscach częściowo lub całkowicie zacienionych. Preferuje gleby żyzne, gliniaste, umiarkowanie wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. To gatunek mrozoodporny. Można go sadzić jesienią lub wiosną.

Młode sadzonki wymagają regularnego podlewania (to gatunek wrażliwy na susze). Istotne jest także zimowe podlewanie (niezależnie od wieku drzewa) zapobiegające powstawaniu suszy fizjologicznej. Dobrze reaguje na nawozy organiczne i ściółkowanie gleby.

Świerk czerwony. Zastosowanie:

Drzewo nadaje się zarówno do pojedynczych jak i grupowych nasadzeń. Ze względu na osiągane rozmiary zaleca się go uprawiać w dużych ogrodach i parkach. To dobry gatunek do zadrzewiania miejsc bagnistych. Jest wykorzystywany jako choinka bożonarodzeniowa. W ojczyźnie pochodzenia to podstawowa roślina przemysłowa, z której produkuje się m.in. papier.

Zdjęcie: Keith Kanoti, Maine Forest Service, United States [CC BY-SA 3.0 us], via Wikimedia Commons