Spis treści
Opis rośliny Wymagania i uprawa Zastosowanie Wybrane odmiany Ciekawostki

Świerk czerwony (Picea rubens) należy do rodziny sosnowatych (Pinaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej. W Polsce jest uprawiany rzadko.

Duże, iglaste drzewo długowieczne, może osiągać znaczne rozmiary – zwykle do 30 m (w naturze nawet ponad 40 m). Posiada dość regularną, wąską, stożkowatą koronę z poziomo rozmieszczonymi pędami. Kora jest cienka, jasno szaro-brązowa i łuszczy się. Od wewnętrznej strony ma bordowo-czerwone zabarwienie. Igły są krótkie (do 1,5 cm), kłujące, błyszczące, często o żółtozielonej barwie. Na gałązkach są rozmieszczone gęsto i promieniście. Pozostają na drzewie przez wiele lat.

Świerk czerwony wytwarza cylindryczne, jajowate, brązowoczerwone, błyszczące, zwisające szyszki o długości 2-5 cm.

Posiada płytki, talerzowaty system korzeniowy.

Wymagania i uprawa

Świerk czerwony zaleca się sadzić na stanowiskach częściowo lub całkowicie zacienionych. Preferuje gleby żyzne, gliniaste, umiarkowanie wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. To gatunek mrozoodporny.

Młode sadzonki wymagają regularnego podlewania (to gatunek wrażliwy na susze). Istotne jest także zimowe podlewanie (niezależnie od wieku drzewa) zapobiegające powstawaniu suszy fizjologicznej. Dobrze reaguje na nawozy organiczne i ściółkowanie gleby.

Zastosowanie

Drzewo nadaje się zarówno do pojedynczych jak i grupowych nasadzeń. Ze względu na osiągane rozmiary zaleca się go uprawiać w dużych ogrodach i parkach. To dobry gatunek do zadrzewiania miejsc bagnistych.

W ojczyźnie pochodzenia to podstawowa roślina przemysłowa, z której produkuje się m.in. papier.

Jest bardzo często wykorzystywany jako choinka bożonarodzeniowa.

Odmiany

Świerk czerwony jest blisko spokrewniony ze świerkiem czarnym, z którym łatwo się krzyżuje.

  • 'Pocono' – (zdj. 1) niska odmiana o stożkowym, często nieregularnym pokroju

Ciekawostki

Cienkie, młode korzenie świerka czerwonego były wykorzystywane przez Indian jako sznurki, w tym sznurowadła. Z drzewa wyrabiano też gumę do żucia (żywica). A do dziś dnia, igły rośliny wykorzystywane są w piwowarstwie i do aromatyzowania trunków.


Tekst: Katarzyna Jeziorska, zdjęcia: "Picea rubens 'Pocono'"/F. D. Richards/CC BY-SA 2.0.; Keith Kanoti, Maine Forest Service, United States/CC BY-SA 3.0 us/Wikimedia Commons