Świerk czarny (Picea mariana) to drzewo należące do rodziny sosnowatych (Pinaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej, głównie na Alasce. W Polsce czasem spotyka się go w uprawie (zwłaszcza odmiany karłowe). Drzewo dorasta do 20m wysokości.

Posiada smukły, wąskostożkowaty pokrój. Igły są krótkie, kłujące, w przekroju kwadratowe. Od spodu posiadają charakterystyczny błękitny pasek. Szyszki są drobne, wydłużone o fioletowobrunantej barwie. Mogą pozostawać na drzewie przez kilkadziesiąt lat. Nie uwalniają nasion naturalnie. Do rozmnażania potrzebują wystąpienia... pożaru.

Wymagania i uprawa

Świerk czarny zaleca się uprawiać w miejscach słonecznych lub lekko osłoniętych (wtedy posiada pięknie wybarwione igły). Preferuje podłoża żyzne i umiarkowanie wilgotne. Może rosnąć w miejscach bagnistych, tam gdzie zazwyczaj uprawia się wierzby, olsze i jesiony. To gatunek mrozoodporny. Można wysadzać go jesienią lub wiosną.

W pierwszych latach uprawy zaleca się go regularnie podlewać i nawozić. Dobrze reaguje na nawozy organiczne i ściółkowanie. Ważne jest także sporadyczne zimowe podlewanie, które zapobiega występowaniu suszy fizjologicznej. Młode okazy warto regularnie traktować ekologicznymi gnojówkami z roślin przeciw chorobom i szkodnikom.

Świerk czarny - zastosowanie

Drzewo dobrze wygląda w parkach i dużych ogrodach. Nadaje się zarówno do pojedynczych jak i grupowych nasadzeń. Można go wykorzystywać jako ścianę chroniącą przed wiatrem lub dekorację większego zbiornika wodnego. To roślina wciąż mało popularna w Polsce - można ją potraktować jako skarb dendrologiczny.

zdjęcie: clairity on Flickr - Flickr, CC BY 2.0, commons.wikimedia.org