Śniegowiec wirginijski Chionanthus virginicus

Śniegowiec wirginijski (Chionanthus virginicus) to niewysokie drzewo lub okazały krzew liściasty z rodziny oliwkowatych (Oleaceae). Gatunek pochodzi z Ameryki Północnej, ale jest też uprawiany w innych rejonach świata jako roślina ozdobna.

Jak wygląda śniegowiec wirginijski?

Śniegowiec wirginijski może dorastać do ok. 4-8/10 m wys. Roślina tworzy zwykle kilka rozłożystych pni, pokrytych początkowo czerwonawą, później brunatną, chropowatą i lekko spękaną korą oraz rozwija nisko ponad ziemią gęstą, kopulastą, szeroką koronę. Gatunek posiada duże, szerokolancetowate, całobrzegie, skórzaste, krótkoogonkowe, ciemnozielone, błyszczące z wierzchu oraz jaśniejsze, matowe i omszone od spodu liście z wyraźnie zaznaczonym na blaszce unerwieniem, które na pędach układają się naprzemiennie, głównie w górnych partiach korony. Liście późno rozwijają się wiosną, ale za to długo utrzymują się na roślinie jesienią. Przed opadnięciem przebarwiają się na żółto.

Śniegowiec zakwita wiosną (k. V-VI), rozwijając nieduże, ale bardzo liczne, czteropłatkowe, białe, silnie pachnące kwiaty, których korona złożona jest z bardzo długich, wąskich, nitkowatych płatków. Kwiaty zebrane są na końcach pędów w gęste, zwisające wiechy. Gatunek jest dwupienny, dlatego kwiaty żeńskie i męskie (bardziej okazałe) rozwijają się na oddzielnych egzemplarzach (czasami zdarzają się też jednak egzemplarze obupłciowe). Owocami są pękate pestkowce, zielone, później granatowe z nalotem owoce. Zawierają pojedynczą pestkę i są niejadalne dla ludzi.

Jakie są wymagania śniegowca wirginijskiego?

Śniegowiec wirginijski jest gatunkiem łatwym w uprawie. Preferuje osłonięte, słoneczne stanowiska i żyzne, próchnicze, przepuszczalne, lekko wilgotne podłoża, ale poradzi sobie też w półcieniu i na każdej przeciętnej glebie ogrodowej. Dobrze znosi przejściową suszę i jest odporny na zanieczyszczone powietrze.

Jest także dostatecznie mrozoodporny, dlatego może być uprawiany na terenie całego kraju, nie wymagając przy tym zimowego okrycia. Jedynie młode egzemplarze w pierwszych latach uprawy oczekują okrywania na zimę np. agrowłókniną.

Śniegowiec wirginijski może być rozmnażany przez nasiona (wymagają stratyfikacji w niskich temperaturach) lub sadzonki pędowe, a także przez szczepienie (na jesionie).

Jakich zabiegów pielęgnacyjnych potrzebuje?

Śniegowiec jest odporny na krótkotrwałe braki wody, ale jak u większości roślin warto systematycznie podlewać młode okazy. Roślina nie wymaga specjalnego nawożenia, ale bardzo dobrze na nie reaguje. Najlepiej stosować nawozy uniwersalne i organiczne.

Nie oczekuje też systematycznego przycinania, jednak zabieg znosi bardzo dobrze, dlatego w razie potrzeby można korygować jego pokrój (ciecie przeprowadza się zaraz po kwitnieniu, gdyż pąki kwiatowe tworzą się na pędach ubiegłorocznych).

Jakie są choroby i szkodniki rośliny?

Śniegowiec wirginijski uważny jest za roślinę stosunkowo odporną na choroby i szkodniki, jednak czasami bywa atakowany przez bardzo groźnego szkodnika, opięteka jesionowca (szczególnie egzemplarze szczepione na jesionie).

Jakie jest zastosowanie śniegowca wirginijskiego w ogrodzie?

Śniegowiec wirginijski ze względu na spektakularne kwitnienie, piękne wybarwienie jesiennych liści oraz ładny, rozłożysty pokrój, najlepiej prezentuje się w ogrodzie jako soliter posadzony na trawniku, ale może być też zestawiany w grupy z innymi krzewami ozdobnymi (np. kaliny, krzewuszki). Może być też wykorzystywany do tworzenia drzewek typu bonsai lub prowadzony w formie piennej (szczepiony na pniu).

Zdjęcia: Demetrios, bonilook, Kit Leong / AdobeStock 

Czy w opisie są wszystkie informacje, których szukałaś/-eś? Daj znać w komentarzu!