Jesion wyniosły (Fraxinus excelsior) należący do rodziny oliwkowatych (Oleaceae). W środowisku naturalnym występuje w Europie i Azji. W Polsce spotyka się go w lasach (najczęściej łęgowych), w zaroślach i wilgotnych łąkach.

To okazałe drzewo o jajowatej, szerokiej koronie, osiągające 30-40m wysokości. Młoda kora jest gładka, oliwkowa, starsza - spękana, brunatna. Liście są duże (20-30cm długości), złożone z kilku do kilkunastu lancetowatych listków. Jesion kwitnie od kwietnia do maja. Kwiaty są niepozorne, tworzą wiechy. Owoce to spłaszczone orzeszki. Pozostają na drzewie w pęczkach przez okres zimowy.

Drzewo jest łatwe w uprawie. Może rosnąć w miejscach słonecznych, preferuje jednak lekkie zacienienie. Lubi podłoża żyzne, przepuszczalne, dość wilgotne. Znosi mróz, zanieczyszczenie powietrza i szeroki zakres pH gleby. Można go sadzić jesienią lub wiosną. Młode okazy w czasie susz zaleca się podlewać i nawozić.

Jesion ze względu na rozmiar najczęściej jest sadzony w dużych ogrodach i w parkach. To efektowny soliter. Nadaje się także do dekoracji większych zbiorników wodnych, np.: stawów. Szczególnie dobrze wygląda w ogrodach naturalistycznych, wiejskich i leśnych. Od wiosny do jesieni może służyć jako wiatrochron. Wytwarza drewno bardzo dobrej jakości. Jego orzeszki wykorzystuje się jako pokarm dla papug. Liście mają zastosowanie w ziołolecznictwie.

zdjęcie: Pleple2000 (Own work) [GFDL, CC-BY-SA-3.0 or CC BY-SA 2.5-2.0-1.0], via Wikimedia Commons