Rumianek pospolity (Matricaria chamomilla, dawniej – Chamomilla recutita) to jednoroczna roślina zaliczana do ziół, należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Jest pospolitą rośliną w Polsce i choć jest rzadko uprawiana w ogrodach można ją łatwo znaleźć w stanie dzikim. 

Rumianek osiąga wysokość 60 cm. Liście ma niemal nitkowate, delikatne, mocno pierzastodzielne i ostro zakończone. Tworzy mocny korzeń palowy.

Od późnej wiosny do jesieni na twardych, wzniesionych łodygach pojawiają się kwiatostany-koszyczki. Wewnątrz nich znajdują się żółte, rurkowate kwiaty – na zewnątrz białe, języczkowate. Owocem rumianku jest żeberkowany niełupek. Cała roślina wydziela przyjemny specyficzny zapach.

Rumianek jest bardzo często mylony z innymi roślinami z rodziny astrowatych, szczególnie ze złocieniami (Chrysanthemum). Można go odróżnić m.in. po tym, że ma puste dno kwiatostanowe (kwiatostan należy przełamać i sprawdzić jak wygląda w środku).

Wymagania i uprawa

Roślina ma bardzo małe wymagania glebowe i często porasta tereny ruderalne. Jest rośliną długiego  dnia, lubi jasne stanowiska i gliniaste bądź piaszczyste podłoża. Uprawiana jest z siewu nasion wprost do gruntu.

Zastosowanie

Rumianek pospolity to jedna z najbardziej wartościowych roślin w ziołolecznictwie. Surowiec zielarski – koszyczki kwiatowe, zbierane są na początku kwitnienia i suszone w warunkach naturalnych, w przewiewnym, wolnym od wilgoci i słońca miejscu.

Ma zastosowanie w zaburzeniach trawiennych, przy miesiączkowaniu oraz na nerwobóle. Zewnętrznie stosowany działa kojąco na skórę, łagodzi zmęczenie oczu i rozjaśnia włosy. W przemyśle barwierskim służy do wytwarzania purpurowego barwnika do tkanin.

Olejek rumiankowy jest ceniony w aromatoterapii.

Zdjęcia: Manfred Antranias Zimmer/Pixabay, Fir0002_20D/Wikimedia Commons