Szanta zwyczajna to bylina należąca do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Roślinę bardzo rzadko można spotkać w Polsce w środowisku naturalnym. Na "Czerwonej liście roślin i grzybów Polski" widnieje jako roślina krytycznie zagrożona.

Szanta rośnie do wysokości 50 cm, ma wzniosły, gałęzisty pokrój i cztero-kanciastą łodygę. Liście są podzielone: dolne mają kształt sercowaty, górne jajowaty. Kwitnie od czerwca do września. Tworzy białe, dwuwargowe kwiaty zebrane w kuliste nibyokółki w kątach liści. Owocem jest rozłupka.

Szanta
dobrze rośnie w polskich warunkach. Wymaga stanowisk dobrze nasłonecznionych i przepuszczalnych gleb o dobrej strukturze i dużej zawartości wapnia. Jest rozmnażana wyłącznie z nasion, które wysiewa się zwykle w kwietniu. Pierwsze wschody są widoczne po dwóch tygodniach. Do najważniejszych prac pielęgnacyjnych należy nawożenie, odchwaszczanie i spulchnianie gleby.

Szanta nie ma dużego znaczenia jako roślina dekoracyjna. To rzadko spotykana w ogrodach roślina lecznicza, którą można sadzić w warzywniaku lub w zielniku.

Surowcem zielarskim szanty jest ziele zbierane w czerwcu oraz lipcu na początku i w pełni kwitnienia. Ziele można suszyć warunkach naturalnych w miejscu osłoniętym od słońca, ciepłym i przewiewnym.

Ziele szanty od tysiącleci uważane jest za jeden z lepszych środków wykrztuśnych. Oprócz tego surowiec działa przeciwskurczowo, pobudza wydzielanie soków trawiennych. Stosuje się go również w chorobach wątroby i przeciw anemii.