Żurawina wielkoowocowa (Vaccinium macrocarpon) należy do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Ze względu na dużą plenność jest uprawiana w wielu krajach na całym świecie, w tym w Polsce.
To niewysoka (do 30 cm) wieloletnia roślina wytwarzająca drobne, lekko płożące pędy, na których znajdują się owalne, błyszczące zimozielone liście.

W czerwcu na roślinie pojawiają się różowe kwiaty na długich szypułkach. Jesienią roślina wykształca czerwone, kuliste owoce.

Warunki uprawy żurawiny wielkokwiatowej

Żurawina wielkoowocowa najlepiej plonuje na stanowiskach jasnych, dobrze naświetlonych. Powinna być uprawiana na glebach kwaśnych - optymalne jest podłoże torfowe.

W czasie uprawy należy przede wszystkim dbać o to, aby podłoże było stale wilgotne - żurawina ma bowiem duże wymagania wodne, stosunkowo płytki system korzeniowy i źle reaguje na niedobór wody.

Dodatkowo warto ściółkować glebę, aby ograniczyć wysychanie podłoża. Roślina jest odporna na mróz, choroby oraz szkodniki. Sadzi się ją jesienią - optymalna rozstawa wynosi 30x30 cm.

Zastosowanie w kuchni

Owoce żurawiny są cenioną przyprawą dodawaną przede wszystkim do mięs i sosów. Oprócz tego owoce nadają się do przyrządzania przetworów - konfitur, soków i nalewek.

To bogate źródło witamin (C, B1, B2), błonnika, kwasów organicznych i soli mineralnych (Ca, P, Cu). Owoce łatwo się przechowują. Są cenione ze względu na właściwości lecznicze - działają bakteriobójczo i antynowotworowo.

Regularne picie soków z żurawiny zapobiega występowaniu miażdżycy i chorób układu krążenia.