Śliwa tarnina (Prunus spinosa) to niewysoki krzew osiągający wysokość do 3 m, należący do rodziny różowatych (Rosaceae). Roślinę można spotkać w Polsce w środowisku naturalnym, na skrajach lasów, na polanach, brzegach rzek i na łąkach. Nasiona (pestki) tarniny są trujące - ich spożycie w małej ilości powoduje zatrucie a w dużej nawet porażenie ośrodka oddechowego, prowadzące do śmierci.

Roślina ma pokrój wzniesiony, jej gałęzie rozrastają się ku górze oraz na boki. Na jej długopędach wyrastają długie ciernie. Liście tarniny są małe i owalne.

Białe kwiaty pojawiają się na krzewie jeszcze przed rozwinięciem liści. Śliwa owocuje od października do grudnia. Wytwarza kuliste pestkowce o ciemnoniebieskiej skórce, przypominające nieco owoce borówki.

Uprawa śliwy tarniny

Śliwa tarnina dobrze rośnie w zasadzie na większości gleb - piaszczystych, gliniastych i kamienistych. Lubi podłoża z dużą zawartością wapnia o średniej zawartości składników pokarmowych. Preferuje stanowiska ciepłe, nasłonecznione, ale może rosnąć również w półcieniu. Nie wymaga przycinania. Jest w pełni mrozoodporna i miododajna. Tworzy dużo odrostów korzeniowych.

Owoce tarniny są jadalne, ale mają kwaśny smak. Dopiero po pierwszych mrozach są smaczniejsze i delikatniejsze. Zawierają dużo węglowodanów, kwasy organiczne, witaminę C i karoten. Dawniej owoce tarniny podawano jako środek na szkorbut. Obecnie poleca się spożywanie soków z tarniny jako środek przeczyszczający i sposób na wspomaganie układu odpornościowego.

Gdzie sadzić śliwę tarninę?

W ogrodzie tarninę można sadzić jako nieformowany żywopłot. Dobrze prezentuje się w ogrodach naturalistycznych. Warto ją sadzić w miejscach nieprzystępnych, gdzie inne rośliny nie chcą prawidłowo rozwijać się. W sadownictwie tarnina stosowana jest jako podkładka dla wielu odmian śliw.

Polecane odmiany:

  • Purpurea - o ozdobnych purpurowych liściach i różowych kwiatach;
  • Variegata - o liściach biało-żyłkowatych.