W całej Europie występuje w stanie dzikim, w Polsce pospolita. Lubi gleby bogate w azot, siedliska wilgotne i mokre. Rośnie głównie na łąkach, nad wodami i w wilgotnych rowach.

Łodyga niezapominajki błotnej jest kanciasta i pokryta miękkimi włoskami, płożąca się lub wzniesiona. Pod ziemią występuje cienkie i pełzające kłącze. Liście są wąskie, owalne, owłosione i bezogonkowe. Na szczycie łodygi zebrane są w sierpik rozprostowujący się w czasie wzrostu. Kwiaty są jasnoniebieskie z żółtym oczkiem (które ma wabić owady), zebrane w luźne kwiatostany w postaci gron. Korona składa się z pięciu płatków zrastających się w wąską rurkę.

Niezapominajka błotna uprawiana jest jako roślina ozdobna, efektownie wygląda w pobliżu oczek wodnych. Jest owadopylna lub samopylna.