Sternbergia żółta (sterbergia lutea) należy do rodziny amarylkowatych (Amarylidaceae). Ojczyzną jej występowania jest obszar basenu Morza Śródziemnego. To niewielka (do 15cm wysokości) cebulowa roślina wyglądem przypominająca krokusy.

Kwitnie jednak pod koniec lata i jesienią - wytwarza lejkowate kwiaty o barwie żółtej o średnicy około 5cm. Cienkie, równowąskie liście pojawiają się wraz z kwitnieniem lub już po zakończeniu kwitnienia.

Cebulki sternbergii żółtej należy sadzić latem (lipiec-sierpień) co 10cm. Roślina preferuje stanowiska słoneczne i przepuszczalne, umiarkowanie suche (szczególnie w okresie spoczynku). Po przekwitnieniu roślinę należy dobrze okryć na zimę suchymi liśćmi lub gałęziami iglaków, gdyż nie jest w pełni mrozoodporna. Zwykle sternbergię przesadza się na nowe stanowiska co 3-4 lata i w tym czasie można ją dodatkowo rozmnożyć przez oddzielenie cebulek przybyszowych.

W ogrodzie sternbergia żółta znalazła zastosowanie jako ozdoba skalniaków. Z powodzeniem nadaje się również do obsadzania obrzeży rabat, trawników i chodników. Nadaje się do uprawy w pojemnikach - w chłodniejszych regionach Polski jest to najlepsze rozwiązanie na uprawę sterbergii.

fot. Ettore Balocchi, Wallygrom