Główną ozdobę piwonii stanowią kwiaty: duże, o całej gamie barw – od białej przez wszystkie odcienie różu do czerwonej, osadzone pojedynczo na wierzchołkach długich pędów.

Bylina ta zakwita zwykle już w maju, stąd jej popularna nazwa – majówka.

Piwonia lekarska jest rośliną długowieczną – żyje kilkadziesiąt, a nawet sto lat. Jej ojczyzną jest Europa Południowa i Azja Mniejsza, występuje także na naturalnych stanowiskach w południowej części Alp, gdzie rośnie w towarzystwie innych wapieniolubnych roślin śródziemnomorskich.

Najlepiej czuje się w miejscach słonecznych i zacisznych. Preferuje gleby żyzne i gliniaste, ale niezbyt mokre i zbite. Źle znosi ulewne deszcze – pędy pod ciężarem zmoczonych kwiatów łatwo pokładają się lub wyłamują. By odpowiednio obficie kwitła, trzeba piwonię odpowiednio dokarmiać. Najlepsze są nawozy organiczne, np. kompost lub dobrze przefermentowany obornik. Można też stosować gotowe mieszanki do zasilania kwiatów wieloletnich w uprawie gruntowej.

Piwonia lekarska może stanowić główną ozdobę wielogatunkowej rabaty bylinowej. Sadzi się ją także pojedynczo lub w małych grupach na trawniku. Jest rośliną leczniczą (odwar z korzeni zmniejsza napięcie mięśni gładkich, poprawia perystaltykę jelit, działa uspokajająco; napar z kwiatów działa przeciw kokluszowi i kamicy nerkowej) i jak większość roślin leczniczych – trującą.