Logo
Logo
5
Do góry
Artykuł na: 6-9 minut

Wilczomlecze pokojowe – uprawa najpopularniejszych gatunków

Wilczomlecze to duża i bardzo zróżnicowana grupa roślin – obejmuje gatunki zarówno ozdobne z pędów, liści, jak i kwiatów. Są tak różne, że aż trudno uwierzyć, że wszystkie są ze sobą spokrewnione. Są łatwe w uprawie doniczkowej i można polecić je nawet osobom początkującym.

Wilczomlecze (łac. Euphorbia) w środowisku naturalnym to rośliny jednoroczne, byliny, a nawet krzewy. Porastają tropikalne rejony, np. w Afryce. Wydzielają trujący sok o barwie i konsystencji mleka. W Polsce uprawia się nieliczne gatunki – w ogrodach i w pomieszczeniach, w zależności ich odporności na niską temperaturę. Okazy domowe zazwyczaj zamierają już przy niewielkich przymrozkach.

Wymagania i uprawa

  • Stanowisko i podłoże
    Większość wilczomleczów lubi ciepło i dużo słońca. Gatunki o ozdobnych pędach dobrze znoszą suszę, ale już ozdobne z liści (np. poinsecja – „gwiazda betlejemska”) gorzej reagują na przesuszenie bryły korzeniowej. Wilczomlecze lubią przepuszczalne podłoże, dlatego warto wybrać dla nich ziemię dla sukulentów lub uniwersalną ziemię dla roślin pokojowych wymieszaną z piaskiem. Rośliny wymagają solidnej warstwy drenażowej.
  • Nawożenie
    Rośliny nawozi się sporadycznie – co kilka tygodni. Wilczomlecze ozdobne z pędów zaleca się dokarmiać nawozem dla sukulentów, ozdobne z liści – odżywką z większą ilością potasu, a ozdobne z kwiatów – nawozem potasowym.
  • Rozmnażanie i przesadzanie
    Należy to robić ostrożnie. Jeśli z sadzonki cieknie sok, trzeba odczekać, aż wyschnie, i dopiero wtedy kontynuować pracę. Uwaga, substancja może podrażniać skórę!

  • Przycinanie
    Rośliny po posadzeniu można od czasu do czasu przyciąć.

  • Szkodniki i choroby
    Wilczomlecze rzadko chorują i są porażane przez szkodniki.

Popularne gatunki wilczomleczy

Wilczomlecz nadobny Euphorbia pulcherrima fot. Flower Council Holland
fot. Flower Council Holland

Wilczomlecz nadobny
(Euphorbia pulcherrima)

Znany jako poinsecja lub „gwiazda betlejemska”. W Meksyku, skąd pochodzi, to krzew dorastający do 4 m. W Polsce uprawia się ją w pomieszczeniach – osiąga do 40 cm wysokości. Jej ozdobą są liście przykwiatkowe, najczęściej czerwone lub jasnożółte.

Zastosowanie: To klasyczna żywa ozdoba świąt Bożego Narodzenia. Zwykle traktuje się ją jako roślinę jednoroczną.

Wilczomlecz lśniący Euphorbia milli fot. decorev974
fot. decorev974

Wilczomlecz lśniący
(Euphorbia milli)

Ze względu na wygląd bywa nazywany także wilczomleczem okazałym oraz „koroną cierniową”. Pochodzi z Madagaskaru. Ma kanciaste, lekko płożące pędy, pokryte grubymi, ostrymi cierniami. Liście są drobne, owalne, jasnozielone. Wytwarza duże kwiatostany złożone z pomarańczowych lub czerwonych kwiatów. Może osiągać do 1 m wysokości.

Zastosowanie: Idealna roślina do wiszącego kwietnika lub do postawienia na regale. Ozdobi także parapet.

Wilczomlecz trójżebrowy Euphorbia trigona fot. David E Mead
fot. David E Mead / CC0 / Link

Wilczomlecz trójżebrowy
(Euphorbia trigona)

Jeden z większych sukulentów uprawianych w pomieszczeniach. Może osiągać do 2 m wysokości. Ma długie, ciemnozielone, kanciaste pędy pokryte drobnymi, łyżeczkowatymi liśćmi. Pochodzi z tropikalnych i subtropikalnych obszarów Afryki.

Zastosowanie: Mniejsze egzemplarzesprawdzą się na słonecznym parapecie, większe z reguły ustawia się na podłodze w pobliżu okna.

Wilczomlecz opasły Euphorbia obesa fot. Abu Shawka
fot. Abu Shawka / CC BY-SA 3.0 / Link

Wilczomlecz opasły
(Euphorbia obesa)

Bardzo przypomina kaktusa. Czasem porównuje się go do piłki bajsbolowej. Ma kulisty, kanciasty kształt. Liście są zredukowane – na chwilę pojawiają się na wierzchołku, kwitną i opadają. Kwiaty są drobne, żółte. Osiąga do 20 cm wysokości. Pochodzi z Afryki.

Zastosowanie: Warto uprawiać go w donicach i skrzyniach w kompozycjach z innymi sukulentami oraz kaktusami.

Wilczomlecz białounerwiony Euphorbia leuconeura fot. Frank Vincentz
fot. Frank Vincentz / CC BY-SA 3.0 / Link

Wilczomlecz białounerwiony
(Euphorbia leuconeura)

W środowisku naturalnym występuje na Madagaskarze. Ma ozdobne dużye, zielono-białe, paskowane liście. Ma krzaczasty pokrój.

Zastosowanie: Ze względu na ozdobny wygląd warto go wyeksponować. Dobrze sprawdza się na parapetach, w miejscach nienarażonych na przeciąg.

Wilczomlecz kandelabrowy Euphorbia candelabrum fot. Ji-Elle
fot. Ji-Elle /CC BY-SA 3.0 / Link

Wilczomlecz kandelabrowy
(Euphorbia candelabrum)

W Afryce rośnie jako drzewo. W warunkach domowych nie osiąga tak dużych rozmiarów – dorasta do około 1,5 m. Ma kanciaste, mocno rozgałęzione pędy.

Zastosowanie: Oryginalna, choć mało znana ozdoba wnętrz.

Wilczomlecz mleczny Euphorbia lactaea Cristata fot. Joe Mabel
fot. Joe Mabel / CC BY-SA 4.0 / Link

Wilczomlecz mleczny
(Euphorbia lactaea) ‘Cristata’

Wyróżnia się nietypową formą – ma kształt mocno poskręcanego grzebienia. Wszelkie prace pielęgnacyjne należy wykonywać ostrożnie, gdyż odmiana jest wrażliwa na uszkodzenia mechaniczne. Zwykle osiąga 50-60 cm wysokości.

Zastosowanie: Niezwykle oryginalna dekoracja słonecznych pomieszczeń i parapetów.

Wilczomlecz ołówkowy Euphorbia tirucalli fot. Flower Council Holland
fot. Flower Council Holland

Wilczomlecz ołówkowy
(Euphorbia tirucalli)

Ma silnie rozgałęzione, ale cienkie i wiotkie, pałeczkowate pędy. Na ich szczycie na krótko pojawiają się drobne liście. Dorasta do 1 m.

Zastosowanie: Rośnie dość wolno, dlatego powinno się go ustawiać na słonecznych parapetach i w widnych pomieszczeniach w pobliżu okna.

Tekst: Michał Mazik, zdjęcie tytułowe: Flora Dania

 

Czytelnicy radzą

Podziel się z nami swoim ogrodniczym doświadczeniem.
W nagrodę otrzymasz wybrane czasopismo.

Ochrona roślin
Temat miesiąca
Ochrona roślin
Warto przeczytać
Twoja strona ogrodu