Pusta ziemia między roślinami wymaga ciągłej uwagi
Młoda rabata zwykle wygląda dość luźno. Między sadzonkami zostawia się miejsce na ich przyszły wzrost, a podłoże przykrywa ściółką. To prawidłowe postępowanie, jednak z czasem warto sprawdzić, czy wolne przestrzenie rzeczywiście znikają.
Nie wszystkie byliny rozrastają się tak, aby osłonić ziemię. Niektóre tworzą wysokie, wąskie pędy, inne zwarte kępy, między którymi nadal pozostają luki. Właśnie tam mogą kiełkować chwasty.
Rozwiązaniem jest żywa ściółka, nazywana po angielsku green mulch. Jej funkcję pełnią niskie rośliny, których liście i pędy stopniowo zasłaniają powierzchnię podłoża. Gdy utworzą zwartą okrywę, utrudniają rozwój części niepożądanych siewek. Nadal jednak trzeba kontrolować chwasty, szczególnie te wyrastające z pozostawionych w ziemi kłączy.
Żywa ściółka tworzy dolną warstwę rabaty
W naturalistycznym projektowaniu spotyka się także określenie matrix. Oznacza ono podstawową warstwę nasadzenia, w której osadzone są bardziej wyraziste rośliny. Można wyobrazić sobie niski dywan liści, ponad którym pojawiają się kwiaty, trawy i pojedyncze krzewy.
Na istniejącej rabacie nie trzeba od razu zmieniać całego układu. Wystarczy wybrać fragment z powtarzającymi się lukami i uzupełnić go jednym odpowiednim gatunkiem. Najlepszy efekt daje jednolity dywan, a nie przypadkowy zestaw różnych roślin.
Taki sposób sadzenia pozwala także uporządkować kompozycję. Niska warstwa łączy wyższe kępy, dzięki czemu rabata wygląda spójniej również wtedy, gdy część roślin nie kwitnie.
Wybierz rośliny do warunków, nie tylko do koloru
Rośliny na żywą ściółkę dobieraj przede wszystkim do światła i wilgotności podłoża. Na słonecznych rabatach z przepuszczalną, raczej suchą ziemią sprawdzą się macierzanka piaskowa, macierzanka wczesna oraz czyściec wełnisty. Do słońca i półcienia można wybrać bodziszek kantabryjski, a w półcienistych i cienistych zakątkach wykorzystać bodziszek korzeniasty, epimedium, pragnię syberyjską lub barwinek pospolity. Tam, gdzie ziemia pozostaje umiarkowanie wilgotna, dobrym wyborem będą również dąbrówka rozłogowa i jasnota plamista.
Barwinek, dąbrówka i jasnota wymagają kontrolowania zasięgu, dlatego najlepiej sadzić je przy większych, silniejszych bylinach, pozostawiając delikatniejszym roślinom przestrzeń do wzrostu.
Nie każda niska roślina będzie dobrym sąsiadem każdej byliny. Gatunek silnie rozrastający się może wejść między delikatne rośliny i ograniczyć ich wzrost. Przy małych, wolno rosnących okazach lepiej zastosować spokojniejszą okrywę albo pozostawić fragment ściółkowanego podłoża. Podobną zasadę można wykorzystać wśród roślin cebulowych, dobierając rośliny okrywowe do rabaty z tulipanami. Trzeba przy tym zachować miejsce na rozwój ich liści.
Uzupełnij rabatę w pięciu krokach
Przed sadzeniem obejrzyj rabatę w okresie, gdy byliny są już rozwinięte. Wiosenna luka może przecież zniknąć pod liśćmi dużej funkii lub późno rozpoczynającej wzrost byliny.
- Zaznacz trwałe puste miejsca. Pomiń przestrzenie potrzebne do dojścia i pielęgnacji.
- Usuń chwasty wraz z podziemnymi częściami. Rośliny okrywowe nie zastąpią przygotowania gleby.
- Sprawdź światło i wilgotność. Pod koroną drzewa ziemia może być sucha mimo cienia.
- Rozstaw sadzonki zgodnie z ich docelową szerokością. Nie wciskaj ich między nasady większych bylin.
- Posadź i podlej. W kolejnych tygodniach kontroluj wilgotność brył korzeniowych.
Na początek wystarczy niewielki fragment. Dzięki temu sprawdzisz, jak wybrane rośliny zachowują się w konkretnym miejscu.
Na mniej pielenia trzeba poczekać
Żywa ściółka nie rozrośnie się natychmiast. Dopóki sadzonki nie utworzą okrywy, trzeba usuwać chwasty i podlewać podczas suszy. W wolnych miejscach można przejściowo pozostawić odpowiednią ściółkę organiczną, nie zasypując nasad roślin. Obserwuj również granice kęp. Jeśli okrywa zaczyna wchodzić w środek sąsiedniej byliny, ogranicz jej zasięg.
Celem jest osłonięcie gleby przy zachowaniu dobrych warunków dla całej rabaty. Po udanym zagęszczeniu nasadzeń pielenie może być rzadsze, a kompozycja pełniejsza. Nadal jednak będzie potrzebowała kontroli, podlewania w okresach niedoboru wody i okazjonalnego odmładzania roślin.
