Szałwia lekarska (Salvia officinalis) to wieloletnia, wieczniezielona krzewinka, osiągająca wysokość 50-70 cm. Ma czterokanciastą, owłosioną łodygę, drewniejącą po drugim roku wegetacji i fioletowe (lub niekiedy różowe i białe), zebrane w grona kwiaty. Jest rośliną miododajną.

Warunki uprawy szałwii lekarskiej

Rośnie na słonecznych zboczach i skałach, na glebach bogatych w wapń, pulchnych i w miarę wilgotnych. Źle się czuje na ziemiach ciężkich.

Szałwię lekarską po kwitnieniu należy silnie przyciąć. Można uprawiać ją z nasion lub sadzonek pobranych z rośliny matecznej pod koniec lata – bardzo łatwo się ukorzenia. Do gruntu należy przesadzić ukorzenione egzemplarze w rozstawie 50-60 cm, bo system korzeniowy bardzo silnie się rozgałęzia. Zdrewniała szałwia wygląda nieestetycznie, wobec czego dobrze jest wymieniać rośliny co trzy lata, właśnie poprzez sadzonkowanie. Można też hodować szałwię w doniczkach.

Główny zbiór ziela ma miejsce na początku maja, tuż przed kwitnieniem. Zazwyczaj można przeprowadzić dwa lub trzy zbiory w roku.

Zastosowanie szałwii lekarskiej

Szałwia lekarska jest od Starożytności znana jako roślina lecznicza. Reguluje pracę układu pokarmowego, obniża poziom cukru we krwi, stosowana jest w zapaleniu błony śluzowej gardła i skóry. Działa antydepresyjnie. Jest silnym lekiem antyseptycznym i stosowanie jej w nadmiarze może powodować lekkie zatrucia, toteż należy po 3 dniach kuracji zrobić przerwę.