Oczar wirginijski (Hamamelis virginiana) to krzew lub niewysokie drzewo z rodziny oczarowatych (Hamamelidaceae). Pochodzi ze wschodnich terenów Ameryki Północnej i jest bardzo popularną rośliną ozdobną i zielarską.

To wolno rosnąca roślina, które dorasta do ok. 4 m wysokości. Ma wyprostowany, regularny i najczęściej parasolowaty pokrój.

Liście osiągają do 15 cm długości, są szeroko jajowate, owalne, lub prawie okrągłe i mają grubo karbowany (czasem ząbkowany) brzeg. Przebarwiają się jesienią na słoneczny, żółty kolor.

Żółte kwiaty oczarów wirginijskich mają bardzo wąskie, wstążkowate płatki i są zebrane w grona (tzw. boczne). Roślina kwitnie późną jesienią – w październiku i listopadzie (czasem utrzymują się nawet do stycznia). Charakterystyczne jest to, że w momencie opadania liści, na roślinie pozostają jeszcze kwitnące kwiaty.

Wymagania i uprawa

Krzew sadzimy na stanowisku słonecznym lub w półcieniu. Nie jest wymagający i toleruje różne typy gleb, choć najlepszymi są średnio żyzne, przepuszczalne, wilgotne o kwaśnym pH.

Oczar jest dość wrażliwy na suszę – należy zapewniać mu nawodnienie w trakcie gorących i suchych okresów. Krzew powinno się ściółkować korą (ograniczenie straty wody i obniżanie pH gleby).

Roślina jest bardzo odporny na mróz.

Zastosowanie

Oczar wirginijski w ogrodzie ma wielorakie zastosowanie – można z niego robić szpalery, stanowi dobry soliter do parków oraz wspaniale się prezentuje w zestawieniu z ciemniejszymi iglakami.

Roślina ta jest bardzo cenną rośliną zielarską wykorzystywaną w medycynie i kosmetyce (dlatego oczar był nazywany złotem Indian). Ma wysoką zawartość olejków eterycznych, flawonoidów i garbników. Wykazuje właściwości ściągające, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i przeciwkrwotoczne. Jest najczęściej stosowany na choroby i dolegliwości skórne.

Tekst i zdjęcia: Katarzyna Jeziorska