Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata) to zimozielone drzewo iglaste należące do rodziny sośnicowatych (Sciadopityaceae). W środowisku naturalnym występuje jedynie na obszarze Japonii, gdzie dorasta do 40 m wysokości.

Sośnica japońska w naturze dorasta do 40 m wysokości, a w Polsce osiąga znacznie mniejsze rozmiary – do 7-8 m. Ma początkowo pokrój stożkowaty, później cylindryczny. Jej kora łuszczy się płatami.

Igły sośnic są długie, podwójne ułożone na pędach okółkowo.

Szyszki są jajowate, brązowe o długości ok. 8 cm.

Wymagania i uprawa

Sośnicę powinno się sadzić w miejscu słonecznym, ciepłym, osłoniętym od wiatru. Jest wrażliwa na mróz – zaleca się ją uprawiać jedynie w najcieplejszych rejonach Polski. Lubi podłoża gliniasto-próchnicze, lekko wilgotne o odczynie od kwaśnego po obojętny.

Roślina przez cały okres uprawy powinna być podlewana, gdyż źle znosi przesuszenie. Warto również ściółkować podłoże. Wymaga dużej wilgotności powietrza – w letnie wieczory oprócz podlewania warto ją zraszać. Drzewo można nawozić nawozami mineralnymi o spowolnionym działaniu lub nawozami organicznymi.

Zastosowanie

Sośnica japońska to ciekawostka dendrologiczna, którą można polecić bardziej doświadczonym ogrodnikom. Roślina posiada niesztampowy wygląd, dzięki czemu nadaje ogrodowi oryginalności. Dobrze wygląda w ogrodach wrzosowych oraz orientalnych. Warto sadzić ją pojedynczo – jako wyeksponowany soliter.

Zdjęcia: scott.zona/Flickr/CC BY 2.0, Wikimedia Commons