Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata) to zimozielone drzewo należące do rodziny sośnicowatych (Sciadopityaceae). W środowisku naturalnym występuje jedynie na obszarze Japonii, gdzie dorasta do 40m wysokości.

Traktowana jest jako żywa skamieniałość. W Polsce jest znacznie niższa - osiąga 7-8m. Ma początkowo pokrój stożkowaty, później cylindryczny. Jej kora łuszczy się płatami. Igły są długie, podwójne ułożone na pędach okółkowo. Szyszki są jajowate, brązowe o długości ok. 8cm.

Sośnica japońska - wymagania i uprawa

Sośnicę powinno się sadzić w miejscu słonecznym, ciepłym, osłoniętym od wiatru. Jest wrażliwa na mróz - zaleca się ją uprawiać jedynie w najcieplejszych rejonach Polski. Lubi podłoża gliniasto-próchnicze, lekko wilgotne o odczynie od kwaśnego po obojętny. Optymalnym terminem sadzenia jest wiosna.

Roślina przez cały okres uprawy powinna być podlewana, gdyż źle znosi przesuszenie. Warto również ściółkować podłoże. Wymaga dużej wilgotności powietrza - w letnie wieczory oprócz podlewania warto ją zraszać. Drzewo można nawozić nawozami mineralnymi o spowolnionym działaniu lub nawozami organicznymi.

Zastosowanie sośnicy japońskiej

Sośnica japońska to ciekawostka dendrologiczna, którą można polecić bardziej doświadczonym ogrodnikom. Roślina posiada niesztampowy wygląd, dzięki czemu nadaje ogrodowi oryginalności. Dobrze wygląda w ogrodach wrzosowych oraz orientalnych. Warto sadzić ją pojedynczo - jako wyeksponowany soliter.

zdjęcie: By scott.zona on Flickr (Flickr) [CC BY 2.0], via Wikimedia Commons