Widliczka Kraussa Selaginella kraussiana

Widliczka Kraussa (Selaginella kraussiana) to niewielka roślina zielna z rodziny widliczkowatych (Selaginellales), przypominająca z wyglądu mech. Naturalnie występuje w tropikalnych rejonach Afryki, ale jest też uprawiana jako roślina pokojowa, a w cieplejszym klimacie także ogrodowa.

Jak wygląda widliczka Kraussa? Co ją charakteryzuje?

Widliczka Kraussa może dorastać do ok. 5-15 cm wysokości, rozwijając z podziemnego kłącza rozgałęzione, częściowo wzniesione, a częściowo pokładające się, sztywne pędy, gęsto pokryte małymi, soczyście zielonymi, łuskowatymi listkami. Pędy płożące po zetknięciu z podłożem łatwo się ukorzeniają, ale korzenie powietrzne tworzą się też na pędach wzniesionych. Na wierzchołkach pędów wyrastają zarodnie z zarodnikami, które dojrzewają późnym latem (VIII-IX).

Widliczka Kraussa rozwija cienkie, krótkie, ale mocne korzenie i na odpowiednich stanowiskach może się rozrastać, tworząc zielone kobierce (w krajach tropikalnych bywa ekspansywna).

Wymagania widliczki Kraussa – jak uprawiać tę paproć?

W środowisku naturalnym widliczka czuje się bardzo dobrze, ale w uprawie doniczkowej trudno utrzymać ją w dobrej formie przez dłuższy czas, gdyż wymaga stałej, wysokiej wilgotności powietrza. Preferuje też półcieniste lub cieniste stanowiska i przepuszczalne, próchnicze, stale lekko wilgotne podłoża (źle znosi nawet na krótkotrwałą suszę) o obojętnym lub lekko kwaśnym odczynie pH. Przez cały rok oczekuje też wysokiej temperatury (latem ok. 22-25°C, a zimą ok. 18-20°C).

Niektóre źródła podają, że gatunek toleruje też niskie temperatury (ok. 5°C, a nawet kilka stopni poniżej zera) i w najcieplejszych rejonach kraju może być uprawiany w gruncie (do okrycia wskazana jest lekka i przewiewna ściółka oraz daszek nad rośliną, chroniący ją przed nadmiernym zamakaniem). Ponieważ jednak informacje na ten temat są niejednoznaczne, całoroczna uprawa rośliny w ogrodzie jest ryzykowna.

Widliczka Kraussa może być rozmnażana przez podział dorosłych egzemplarzy, odkłady poziome lub ukorzenianie sadzonek pędowych.

Pielęgnacja widliczki Kraussa – jak o nią dbać?

Największym wyzwaniem w uprawie widliczki Kraussa jest zapewnienie roślinie stałej i wysokiej wilgotności powietrza oraz pilnowanie wilgotności podłoża, które nigdy nie może wysychać ani być nadmiernie mokre. Takie warunki najłatwiej zapewnić roślinie, jeśli zostanie posadzona w zamkniętym słoju, gdzie panuje odpowiedni mikroklimat lub w szklanym akwarium z innymi roślinami.

Widliczki nie trzeba natomiast nawozić. Jedynie osłabionym egzemplarzom zaleca się podawanie od czasu do czasu nieco rozcieńczonego nawozu wieloskładnikowego dla roślin zielonych.

Nadmiernie rozrośniętą widliczkę warto przycinać, co pozwoli skorygować jej rozmiar i pobudzi pędy do lepszego rozkrzewiania.

Choroby i szkodniki – na co trzeba uważać?

Widliczka Kraussa nie jest podatna na choroby i szkodniki, ale jest bardzo wrażliwa na błędy uprawowe. W suchym powietrzu łatwo zasusza końcówki liści, na słońcu szybko zostaje poparzona, po zalaniu zagniwa, a po przesuszeniu natychmiast zasycha, nie odzyskując formy nawet po podlaniu.

Zastosowanie widliczki Kraussa – gdzie ją ustawić?

Widliczka Kraussa ze względu na swoje specyficzne wymagania najlepiej czuje się w ogródkach w szkle lub akwariach (najlepiej zamkniętych, ze stałą wilgotnością powietrza), oknach kwiatowych lub widnych, wilgotnych łazienkach. Jeśli zdecydujemy się na uprawę rośliny w tradycyjnej doniczce, trzeba będzie często i systematycznie ją zraszać lub ustawić w jej pobliżu nawilżacz powietrza.

Wybrane odmiany widliczki

• 'Brownii' – odmiana o bardzo zwartym pokroju i gęstym ulistnieniu
• 'Aurea' – (zdj. 3) o jasno zielonych lub żółtych liściach

Zdjęcia: Htike, yongkiet, Khairil, noppharat / AdobeStock

Czy w opisie są wszystkie informacje, których szukałaś/-eś? Daj znać w komentarzu!