Bylica piołun (Artemisia absinthium) to wieloletnia roślina należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Bylina występuje w warunkach naturalnych w Polsce, jest pospolitym chwastem na polach i ogrodach. Można ją również spotkać nieużytkach, polanach i skarpach.

Łodygi bylicy piołun mają pokrój wzniesiony, rozgałęziony (czasem tworzą kępy) i dorastają do 100 cm wysokości. Liście są zróżnicowane: odziomkowe i dolne są podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne, zaś górne pojedynczo lub podwójnie pierzastosieczne.

Piołun wytwarza drobne, niepozorne kwiaty rurkowe o barwie żółtej, zebrane w koszyczki. Kwitnie od lipca do sierpnia. Owocem jest niełupka. 

Wymagania i uprawa

Roślina preferuje miejsca słoneczne, otwarte, nieosłonięte od wiatru. Dobrze rośnie na lekkich suchych glebach (nie ma jednak dużych wymagań względem podłoża) i jest mrozoodporna.

Nasiona wysiewa się jesienią w rozsadniku w rzędy co 20 cm. Do podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych należy ochrona przed chwastami.

Ziele zbiera się latem – w chwili, gdy na roślinie zaczynają pojawiać się pierwsze pąki kwiatostanowe. Można je suszyć w warunkach naturalnych.

Zastosowanie

Bylica piołun jest rzadko uprawiana w ogródkach. Zazwyczaj na potrzeby własne ziele jest zbierane ze stanowisk naturalnych.

Roślina ma specyficzny, mocny aromat i gorzki smak. Piołun pobudza wydzielanie soku żołądkowego, poprawia trawienie i działa rozkurczowo. Jako przyprawa jest używana do nadawania ostrego, gorzkawego smaku sosom i potrawom z mięs.

Bylica piołun służy również do produkcji likierów i wódek, np.: wermut i absynt. W niektórych krajach herbatki z piołunu pije się jak u nas miętę.