Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to wieloletnia roślina, należąca do rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). To popularny, uciążliwy chwast i nie ma potrzeby uprawiania jej w ogrodzie. W Polsce pokrzywy uprawiane są czasem, ale na większych powierzchniach do celów leczniczych.

Pokrzywa ma pokrój wzniesiony, wytwarza sztywną, czterokanciastą łodygę, z której wyrastają liście - sercowate u nasady i bardziej zaostrzone na szczycie, rośnie do wysokości 1,5 metra. Całą roślinę pokrywają włoski - krótkie i szczeciniaste oraz dłuższe parzące.

Kwiaty są niepozorne, zielonkawe, zebrane w grona. Pojawiają się na roślinie od czerwca do września. Owocem jest orzeszek.

Zastosowanie

Na potrzeby własne surowiec zielarski warto pozyskiwać ze środowiska naturalnego – z miejsc wolnych od zanieczyszczeń. Przed samym zbiorem łodygi ucina się przy korzeniu i pozostawia na 1-2 doby, aby zwiędły. Po tym czasie zbierane jest całe ziele, a z niego oddziela się liście.

Najwartościowsze liście pokrzywa wytwarza przed kwitnieniem. Suszenie można przeprowadzać w warunkach naturalnych – w ciepłym, przewiewnym, osłoniętym od słońca miejscu.

Liście pokrzywy to bogate źródło witamin (B6, B12, C, K) i soli mineralnych (szczególnie żelaza). To niezwykle popularne zioło stosowane na choroby reumatyczne, nieżyty dróg oddechowych, choroby serca i naczyń krwionośnych. Można ją podawać przy kuracjach regenerujących i odtruwających organizm.

Pokrzywa ma również zastosowanie w kuchni – po zalaniu wrzątkiem traci właściwości parzące. Młode liście są dodatkiem do sałatek, zup i sosów. Smakosze mogą również ugotować z pokrzywy pyszną, kwaskowatą zupę.