Spis treści
Leszczynowiec skąpokwiatowy (Corylopsis pauciflora) należy do rodziny oczarowatych (Hamamelidaceae); tej samej, do której zaliczają się m.in. oczary i parocje. Gatunek ten pochodzi z Azji Wschodniej – z Japonii i Tajwanu – gdzie naturalnie rośnie na obrzeżach lasów i w górskich zaroślach. W warunkach ogrodowych jest uprawiany jako ozdobny krzew liściasty, ceniony przede wszystkim za bardzo wczesne, jasne kwitnienie oraz delikatny, elegancki pokrój. W Polsce spotykany jest rzadziej niż inne krzewy kwitnące, ale coraz częściej pojawia się w ogrodach kolekcjonerskich i naturalistycznych.
Wygląd leszczynowca skąpokwiatowego
Leszczynowiec skąpokwiatowy to wolno rosnący krzew, który po wielu latach osiąga od 1 do 2 m wysokości i podobną szerokość. Ma luźny, lekko rozłożysty pokrój z delikatnie przewieszającymi się pędami. Młode pędy są cienkie, elastyczne i jasno zabarwione, z czasem lekko drewnieją.
Charakterystyczne są szerokojajowate liście, miękkie w dotyku, z wyraźnym unerwieniem i lekko pofalowanym brzegiem, osiągają 3-7 cm dł. i 2-4 cm szer. Wiosną i latem mają jasnozieloną barwę, natomiast jesienią przebarwiają się na różne odcienie koloru żółtego.
Największą ozdobą leszczynowca są jednak kwiaty, które pojawiają się bardzo wcześnie – pod koniec marca lub na przełomie marca i kwietnia, jeszcze przed pełnym rozwojem liści. Są drobne, jasnożółte, zebrane po kilka w krótkie, zwisające kwiatostany typu kłos. Kwiaty wydzielają delikatny, przyjemny zapach i stanowią cenny wczesnowiosenny pożytek dla owadów.
Wymagania uprawowe
Leszczynowiec skąpokwiatowy najlepiej rośnie na stanowiskach osłoniętych od zimnych wiatrów i półcienistych, choć toleruje również jasne miejsca z rozproszonym światłem. Nie lubi ostrego, południowego słońca, które może powodować przesychanie gleby. Podłoże powinno być żyzne, próchniczne, lekko kwaśne do obojętnego, stale umiarkowanie wilgotne, ale dobrze zdrenowane.
Krzew źle znosi długotrwałą suszę i ciężkie, zlewne gleby. Gatunek ten jest umiarkowanie mrozoodporny, jest polecany do uprawy w najcieplejszych regionach Polski. Młode rośliny warto zabezpieczać przed silnymi mrozami, zwłaszcza w chłodniejszych rejonach kraju. Rozmnażanie przez wysiew nasion jest trudne; przeprowadza się je głównie przez sadzonki półzdrewniałe lub odkłady.
Pielęgnacja leszczynowca
Pielęgnacja leszczynowca skąpokwiatowego nie jest skomplikowana, ale wymaga regularności. Kluczowe jest systematyczne podlewanie, szczególnie w okresach suszy oraz w pierwszych latach po posadzeniu krzewu.
Wiosną warto zasilać krzew nawozami przeznaczonymi do roślin ozdobnych lub krzewów kwitnących, najlepiej długodziałającymi. Zalecane jest także ściółkowanie gleby wokół krzewu, co pomaga utrzymać wilgoć i poprawia strukturę podłoża.
Leszczynowiec nie wymaga intensywnego cięcia – usuwa się jedynie pędy uszkodzone, przemarznięte lub krzyżujące się, najlepiej tuż po kwitnieniu.
Choroby i szkodniki
Leszczynowiec skąpokwiatowy uchodzi za roślinę stosunkowo odporną na szkodniki i choroby. Przy nieprawidłowych warunkach uprawy może być jednak narażony na choroby grzybowe, zwłaszcza przy nadmiernej wilgotności gleby.
Sporadycznie mogą pojawić się mszyce lub przędziorki, szczególnie na osłabionych egzemplarzach. Prawidłowe stanowisko i właściwa pielęgnacja zwykle ograniczają problemy zdrowotne do minimum.
Zastosowanie w ogrodzie
To krzew idealny do ogrodów naturalistycznych, leśnych i japońskich, gdzie liczy się subtelność formy i sezonowa zmienność. Leszczynowiec najlepiej prezentuje się sadzony pojedynczo lub w niewielkich grupach, na tle ciemniejszej zieleni innych krzewów. Ładnie prezentuje się na tle tzw. geofitów wiosennych, na przykład białych zawilców gajowych lub niebieskich cebulic.
Dzięki wczesnemu kwitnieniu pięknie ożywia ogród na przedwiośniu, gdy większość roślin pozostaje jeszcze w stanie spoczynku. Roślinę tę warto sadzić w półcienistych zakątkach ogrodu w pobliżu ścieżek lub tarasów, gdzie można podziwiać jej delikatne kwiaty z bliska.
Zdjęcie: Marc / AdobeStock
