Ambrowiec amerykański, balsamiczny (Liquidambar styraciflua) to drzewo liściaste z rodziny altyngiowatych (Altingiaceae). Pochodzi z terenów wschodnich Ameryki Północnej i jest często spotykane w krajach o łagodniejszym i cieplejszym klimacie.

Drzewo dorasta do 25 m wysokości i jest średnio długowieczne – dożywa do 300 lat. Ma pokrój zwężony i stożkowaty. Z czasem korona drzewa może stać się szersza. Konary i gałęzie wyrastają poziomo i mają tendencję do wyginania się do góry.

Młode pędy są gęsto owłosione, po czym kora szarzeje i jest gładka podzielona na małe, kanciaste płytki. Dopiero na starszych okazach kora staje się brunatna, bruzdowana i chropowata (na pierwszy rzut oka podobna do dębu).

Liście ambrowca są trójklapowe u młodych roślin, a później 5-klapowe, a nawet 7 klapowe. Przypominają liście klonu. Górna powierzchnia blaszki liściowej jest błyszcząca, a spodnia wyraźnie jaśniejsza z pęczkami włosków przy nerwach. Ambrowiec balsamiczny najbardziej atrakcyjnie prezentuje się jesienią, kiedy liście przebarwiają się na kolory szkarłatne, czerwono-żółte oraz czerwono-zielone.

Ambrowiec amerykański to roślina jednopienna. Na jednym okazie znajdziemy kuliste kwiatostany męskie i żeńskie, z których tworzą się owocostany, które pozostają na drzewie przez zimę (podobne do tych, które tworzą platany).

Drzewo może wytwarzać odrosty korzeniowe.

Wymagania i uprawa

Drzewo najlepiej sadzić w miejscach nasłonecznionych i osłoniętych. Potrzebuje średnio żyznej, przepuszczalnej, świeżej gleby i dużej wilgotności (należy jednak pamiętać, że na stanowiskach wilgotnych rośliny bardziej odczuwają niskie temperatury!). Odczyn pH powinien wahać się od obojętnego do kwaśnego.

Konieczne jest okrywanie młodych roślin na zimę! Ambrowiec amerykański nie jest mrozoodpornymałe drzewka łatwo przemarzają (również duże okazy mogą mocno ucierpieć w zimowe mrozy).

Nie wymagają nawożenia i są dość odporne na krótkotrwałe susze.

Zastosowanie

W Europie na terenach o łagodniejszym klimacie drzewo to dość często możemy spotkać w parkach jako soliter czy też wzdłuż dróg na osiedlach jako luźny szpaler. Jest często stosowany w dużych ogrodach obok drzew, które przebarwiają się na żółto (klonów, modrzewi itp.).

Ciekawostką jest, że roślina wydziela charakterystycznie pachnącą żywicę, która przez pewien czas była stosowana jako guma do żucia.

Tekst: Katarzyna Jeziorska, zdjęcia: iVerde, WikimediaImages/Pixabay, "Liquidambar styraciflua"/Jorge Franganillo/CC BY 2.0