Nolina zwana potocznie "nogą słonia", to bardzo sympatyczna i odporna na warunki mieszkaniowe roślina doniczkowa. Nie wymaga szczególnej pielęgnacji i jest bardzo długowieczna.

Nolina jest spokrewniona z jukką (Yucca) i należy do tej samej rodziny liliowatych (Liliaceae). W naturalnym środowisku jest to krzew lub drzewo. Pień u podstawy ma bulwiaste zgrubienie, a z jego wierzchołka wyrasta pęk długich, wąskich , łukowato zwieszających się szarozielonych liści.

Nolina wygięta (Nolina recurvata) to stara nazwa, ale i tak częściej używana niż nowa nazwa rośliny bokarnea wygięta (Beaucarnea recurvata). Roślina znana jest pod wieloma innymi nazwami - m.in. drzewo butelkowe, małpie drzewo, grudkowaty pień, końska grzywa, palma wodna oraz wspominana noga słonia.

Zdrewniała łodyga noliny służy roślinie jako zbiornik wody - stąd jej charakterystyczny pękaty kształt. Z jej szczytu wyrastają kępy trawiastych liści, które przypominają koński ogon. Mogą osiągać nawet 90 cm długości.

Nolina rośnie bardzo wolno. Najczęściej spotykane egzemplarze mają po 30-60 cm. Wielkość taką osiąga po kilkunastu latach. W mieszkaniu kwitnie sporadycznie. Kwiatostany wytwarzają tylko starsze egzemplarze. Jest to roślina długowieczna, przy odpowiedniej pielęgnacji po wielu latach może osiągnąć 2 metry wysokości.

Nolina dobrze rośnie w temperaturze pokojowej. Najlepiej rośnie w temperaturze 20-25 °C, w miejscu jasnym i słonecznym. Wiosną i latem podlewamy rzadko ale obficie tak, by ziemia nasiąkła dobrze wodą. Pomiędzy kolejnymi podlewaniami podłoże musi dobrze przeschnąć. Zimą podlewanie ograniczamy do minimum. Podłoże powinno być przepuszczalne a na dnie doniczki musi być warstwa drenażu.