Skrzydlinka wielkokwiatowa Aethionema grandiflorum

Skrzydlinka wielkokwiatowa (Aethionema grandiflorum syn. Aethionema pulchellum) to urocza bylina należąca do rodziny kapustowatych (Brassicaceae). Jej naturalnym środowiskiem są górskie tereny Turcji, Iranu i Iraku, gdzie rośnie na kamienistych stokach. W polskich ogrodach bywa dziś uprawiana jako ozdobna roślina wieloletnia.

Jak wygląda skrzydlinka wielkokwiatowa?

Skrzydlinka wielkokwiatowa to bylina krótkowieczna. Jest niską, częściowo drewniejącą krzewinką o zwartym, poduchowatym pokroju, która podczas kwitnienia osiąga wysokość od 15 do 30 cm. Liście są wąsko lancetowate, niemal igiełkowate, o charakterystycznym niebieskawozielonym odcieniu.

Roślina kwitnie od końca czerwca do lipca. Kwiatostany w formie dość krótkich gron złożone są z pojedynczych kwiatów. Średnica pojedynczego kwiatu to ok. 1,5-2 cm, czasem nawet nieco więcej. Są one czteropłatkowe, różowe z wyraźnym fioletowym żyłkowaniem. Co ciekawe, szypułki kwiatowe podczas kwitnienia wydłużają się – w dolnych partiach zaczynają już dojrzewać owoce, podczas gdy wierzchołki pędów wciąż kwitną.

Owocem jest charakterystyczna, wielonasienna łuszczynka o sercowatym kształcie, ozdobiona drobnymi "skrzydełkami" (to właśnie im roślina zawdzięcza polską nazwę).

Wymagania uprawowe skrzydlinki wielkokwiatowej

Skrzydlinka najlepiej rośnie w pełnym słońcu – tylko w takich warunkach kwitnie najobficiej i utrzymuje zwarty, dekoracyjny pokrój. W zacienionych miejscach pędy stają się wyciągnięte, a kwitnienie słabsze.

Podłoże powinno być bardzo dobrze przepuszczalne, piaszczyste, najlepiej o odczynie neutralnym do lekko zasadowego. Aby zapewnić jej optymalne warunki, warto ziemię ogrodową wymieszać z grubszym żwirem, rumoszem skalnym albo drobnymi kamieniami.

Pod względem mrozoodporności roślina bywa kapryśna – w łagodniejsze zimy w naszych warunkach radzi sobie dobrze, jednak brak okrywy śnieżnej lub ekspozycja na silne wiatry może prowadzić do przemarznięcia. Dlatego zaleca się okrywać ją na zimę.

Rozmnażanie skrzydlinki jest stosunkowo łatwe – najlepiej pozwolić jej na naturalny samosiew. Można także wysiewać nasiona ręcznie jesienią (zima zapewnia im naturalną stratyfikację) lub w marcu po 2-miesięcznym przechłodzeniu w lodówce. Dodatkowo, w czerwcu możliwe jest pobieranie sadzonek wierzchołkowych z niekwitnących pędów.

Pielęgnacja – jak dbać o skrzydlinkę?

• Regularne podlewanie nie jest konieczne – nawadnianie warto ograniczyć do minimum, a w sezonie podlewać tylko podczas długotrwałych susz, szczególnie w pierwszym roku po posadzeniu. Zdecydowanie lepiej znosi chwilowy niedobór wody niż jej nadmiar.
• Nawożenie również nie wymaga wielkiego zaangażowania. Wystarczy jednorazowe zasilenie wczesną wiosną niewielką dawką nawozu.
• Przycinanie powinno się przeprowadzić po kwitnieniu. Należy wówczas usunąć przekwitłe pędy z owocami, by zachować kępiasty pokrój rośliny. Nie wolno jednak przycinać zbyt mocno – nadmierne skrócenie pędów może skutkować całkowitym zamieraniem rośliny w kolejnym roku!

Choroby i szkodniki – przed czym chronić?

Skrzydlinka jest rośliną zdrową i odporną – nie notuje się na niej typowych chorób grzybowych ani problemów ze szkodnikami. Nie wymaga żadnych oprysków ani ochrony chemicznej.

Zastosowanie skrzydlinki wielkokwiatowej w ogrodzie

Skrzydlinka wielkokwiatowa znakomicie sprawdza się w ogrodach skalnych, gdzie jej kępiasty, poduszkowy pokrój i różowe kwiaty pięknie kontrastują z surowością skał. Świetnie rośnie w szczelinach murków kamiennych, na żwirowych ścieżkach oraz w suchych rabatach bylinowych. Jest też świetnym wyborem do nasadzeń w stylu śródziemnomorskim.

Niższe odmiany doskonale komponują się z takimi roślinami jak rozchodniki, rojnik, macierzanka i inne. W pojemnikach umieszczonych na nasłonecznionych balkonach i tarasach tworzy atrakcyjne, długokwitnące kompozycje – pod warunkiem, że zadbamy o odpowiednio przepuszczalne podłoże i dobry drenaż.

Zdjęcia: Anna, nickkurzenko / AdobeStock

Czy w opisie są wszystkie informacje, których szukałaś/-eś? Daj znać w komentarzu!