Bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea) to roślina wieloletnia należąca do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). W środowisku naturalnym można ją spotkać niemal w całej Europie (w tym w Polsce), w Azji oraz w Ameryce Północnej.

Roślina dorasta do 25 cm wysokości i tworzy miękkie, kanciaste, płożące pędy. Zimozielone liście mają sercowaty lub nerkowaty kształt. Bluszczyk zwykle kwitnie od marca do kwietnia wytwarzając niebiesko-fioletowe wargowe kwiaty osadzone na krótkich szypułkach. Cała roślin wydziela intensywny zapach.

Wymagania i uprawa

Bluszczyk kurdybanek preferuje stanowiska półcieniste lub cieniste i nie lubi bezpośredniego działania promieni słonecznych. Optymalne są gleby żyzne, bogate w składniki pokarmowe.

Podłoże powinno być stale lekko wilgotne. Przesuszenie powoduje brązowienie liści i pędów. Podlewanie jest więc szczególnie istotnym zabiegiem w uprawie pojemnikowej. Rośliny tej z reguły się nie nawozi, ale można to robić po mocnym rozcieńczeniu nawozu.

Roślinę można rozmnażać przez podział pędów.

Zastosowanie

Ze względu na swoje wymagania i płożący pokrój znakomicie nadaje się do obsadzania balkonów północnych i wschodnich.

Oprócz tego w uprawie pojemnikowej można dekorować nią tarasy, altany i wejścia do domów. Oczywiście bluszczyk jest sadzony również bezpośrednio w gruncie (ceniony gatunek w nasadzeniach wiejskich i naturalistycznych) jako roślina okrywowa, dekoracja murków, skarp oraz miejsc pod koroną drzew i krzewów. Warto zwrócić uwagę na odmianę 'Variegata', która ma jasne brzegi liści.

W ziołolecznictwie ziele bluszczyku jest stosowane wewnętrznie w chorobach dróg pokarmowych i zewnętrznie do przemywania ran. Przy stosowaniu go należy zachować umiar, ponieważ w niektórych źródłach podawana jest informacja o zatruciach zwierząt czy też o niekorzystnym działaniu przy chorobach nerek.

Zdjęcia: Hans Braxmeier/Pixabay, Agnieszka Kwiecień/CC BY-SA 3.0/Wikimedia Commons, AnRo0002/CC0/Link/Link