Kalina angielska

Kalina angielska (Viburnum ×carlcephalum) należy do jednych z najładniejszych i zasługujących na szerokie rozpowszechnienie roślin rodzaju kalina. Gatunek ten uzyskano w szkółkach Burkwooda i Skipwitha w Kingston, w Anglii, w 1932 roku – w wyniku skrzyżowania Viburnum macrocephalum i kaliny koreańskiej (Viburnum carlesii). Ma powolne tempo wzrostu i sztywne, luźno ułożone pędy. Dorasta do 3 m wysokości. 

Jajowate blaszki liściowe kaliny angielskiej mają długość 6-9 cm, są ciemnozielone i błyszczące. Białe kwiaty są zebrane w okazałe, kuliste kwiatostany średnicy do 13 cm. Silnie i bardzo przyjemnie pachną.

Fot. Grzegorz Falkowski (ZSzP)

Zobacz więcej ciekawych kalin

Pączki kwiatowe przed rozwinięciem są różowe, po rozwinięciu kwiaty mają kolor biały. Krzew kwitnie w maju przez około 2-3 tygodnie; nie zawiązuje owoców. 

Uprawa i wymagania

Kalina angielska jest dość odporna na mróz (strefa 6a) – może przemarzać jedynie w najchłodniejszych rejonach Polski oraz przy spadkach temperatur poniżej -25 st. C.

Krzewy sadzimy na stanowisku słonecznym lub półcienistym, osłoniętym od silnego wiatru i przeciągów. Wymagają żyznego, przepuszczalnego podłoża, gleby umiarkowanie wilgotnej o pH 5-6. Ponieważ ten gatunek kaliny zawiązuje pąki kwiatowe jesienią, po tym terminie nie powinno się ciąć pędów (aż do kwitnienia).

Gdzie posadzić?

Kalina angielska nadaje się do sadzenia w ogrodach i parkach, zarówno pojedynczo, jak i w grupach. Ze względu na krótki okres kwitnienia ten gatunek najlepiej zestawiać w kompozycjach z innymi krzewami, które kwitną w podobnym terminie.

Dostępne w sprzedaży krzewy są zazwyczaj szczepione na kalinie hordowinie (Viburnum lantana). Podkładka ta wytwarza odrosty, które należy corocznie wycinać, aby nie zdominowały kaliny angielskiej.