Porzeczka czerwona (ribes rubrum) jest krzewem należącym do rodziny agrestowatych (Grossulariaceae). Można ją spotkać dziko rosnącą w Europie Zachodniej, w Polsce zaś jest gatunkiem uprawowym.

Krzew dorasta zwykle do 150-200cm wysokości i tworzy wzniesiony pokrój, chociaż pędy obficie owocujące mogą się pokładać. Kwitnie w kwietniu lub w maju. Kwiaty są niepozorne, drobne, zebrane w grona. Owocuje latem - zwykle przypada to na lipiec. Owoce – drobne, czerwone jagody są kwaśne w smaku.

Roślinę można uprawiać w zasadzie w każdym zasobnym typie gleby, ale preferuje podłoża piaszczysto-gliniaste. Lubi nawożenie obornikiem a do najważniejszych zabiegów pielęgnacyjnych należy regularne odchwaszczanie. Porzeczka czerwona jest mrozoodporna i plantacje można zakładać nawet w chłodniejszych regionach Polski. Nowe nasadzenia sadownicze zakłada się zwykle z pędów dwuletnich. Można uprawiać zarówno tradycyjne formy krzaczaste jak i formy pienne. Odstępy pomiędzy roślinami powinny wynosić od 150 do 200cm. Ze szkodników warto wspomnieć o mszycy porzeczkowo- czyściecowej, która często pojawia się na osłabionych krzewach.

Owoce porzeczki zawierające dużą ilość witaminy C i nadają się do spożycia na surowo oraz są wykorzystywane do produkcji dżemów, win, soków, galaretek i nalewek. W medycynie ludowej widnieją jako środek napotny, obniżający temperaturę i łagodnie przeczyszczający. Owoce powinny być zbierane w okresie pełnej dojrzałości. Są trwałe – więc mogą pozostawać na krzewie nawet przez kilka tygodni.

Prawdopodobnie porzeczka czerwona jest uprawiana od XV wieku a zapoczątkowali ją Francuzi oraz Belgowie.

Interesujące odmiany: "Holenderska Czerwona", "Wspaniała Lakstona", "Jonkheer van Tets" i "Heros"

fot.Jan Mehlich