Kukurydza cukrowa, spożywana jako popularne warzywo to odmiana kukurydzy zwyczajnej (Zea mays), należąca do rodziny wiechlinowatych (Poacea). To roślina jednoroczna o pokroju wzniesionym, osiągająca wysokość nawet do 2,5 m (w zależności od odmiany).

Kukurydza słodka wytwarza szerokie, skrętoległe liście. Kwiaty męskie mają postać wiech osadzonych na szczytach źdźbeł, żeńskie zaś tworzą żółte kolby, okryte pochwami liściowymi. Masa jednej kolby może dochodzić do 0,5 kg. Owocem kukurydzy jest różnobarwny ziarniak.

Kukurydza jest zapylana przez wiatr, więc aby uzyskać dobre zapylenie nie należy jej uprawiać w rzędach, lecz w prostokątnych lub kwadratowych poletkach. Roślina dobrze rośnie jako poplon. Lubi lekko kwaśne, średnio żyzne gleby i ciepłe, słoneczne stanowiska. Zwykle wysiewa się ją wprost do gruntu po 15 maja (wymaga temp. powyżej 10°C, aby wykiełkować) w rozstawie rzędów co 50cm. Zbiór kolb najczęściej następuje w połowie lub pod koniec sierpnia. Przeprowadza się go stopniowo, w miarę dojrzewania. Stare kolby mają mączyste, twarde ziarna i nie nadają się do spożycia.

Roślina uprawiana jest w Polsce od XVIII wieku jako popularne warzywo. Ziarna kukurydzy są bogate w białka, tłuszcze, cukry (duża ilość skrobi) i witaminy (A, B1, B2, C). Owoce kukurydzy wykorzystuje się jako dodatek do sałatek, zup, sosów, potraw mięsnych czy z makaronem. Jest szczególnie popularna w kuchni amerykańskiej i meksykańskiej.

Polecane odmiany:

  • Złota Karłowa - odmiana wczesna, niska o słodkich i delikatnych ziarnach;
  • Aztek F1 - odmiana wysoka, dająca duży plon, chociaż wymagająca;
  • Golden Bantam - odmiana plonująca we wrześniu, o słodkich i miękkich ziarnach.