Kukurydza cukrowa (Zea mays subsp. mays, Grupa Saccharata) nazywana czasem słodką, to bardzo popularne warzywo należące do rodziny wiechlinowatych (Poacea). Należy do grupy odmian uprawnych kukurydzy zwyczajnej. Roślina uprawiana jest w Polsce od XVIII wieku jako popularne warzywo.

Kukurydza cukrowa to roślina jednoroczna o pokroju wzniesionym, osiągająca wysokość nawet do 2,5 m (w zależności od odmiany). Wytwarza szerokie, skrętoległe liście. Kwiaty męskie mają postać wiech osadzonych na szczytach źdźbeł, żeńskie zaś tworzą żółte kolby, okryte pochwami liściowymi.

Owocem kukurydzy jest różnobarwny ziarniak zebrany w kolby. Masa jednej kolby może dochodzić do 0,5 kg. 

Wymagania i uprawa

Kukurydza jest zapylana przez wiatr, więc aby uzyskać dobre zapylenie nie należy jej uprawiać w rzędach, lecz w prostokątnych lub kwadratowych poletkach. Lubi lekko kwaśne, średnio żyzne gleby i ciepłe, słoneczne stanowiska.

Zwykle wysiewa się ją wprost do gruntu po 15 maja (wymaga temp. powyżej 10°C, aby wykiełkować) w rozstawie rzędów co 50 cm.

Zbiór kolb najczęściej następuje w połowie lub pod koniec sierpnia. Przeprowadza się go stopniowo, w miarę dojrzewania. Stare kolby mają mączyste, twarde ziarna i nie nadają się do spożycia.

Roślina dobrze rośnie jako poplon.

Zastosowanie

Ziarna kukurydzy cukrowej są bogate w białka, tłuszcze, cukry (duża ilość skrobi) i witaminy (A, B1, B2, C). Wykorzystuje się je jako dodatek do sałatek, zup, sosów, potraw mięsnych czy z makaronem.

Polecane odmiany

  • 'Tatonka' – wcześnie dojrzewająca, wyjątkowo słodka
  • 'Złota Karłowa' – odmiana wczesna, niska o delikatnych ziarnach
  • 'Aztek F1' – odmiana wysoka, dająca duży plon, chociaż wymagająca
  • 'Golden Bantam' – odmiana plonująca we wrześniu, o słodkich i miękkich ziarnach


Zdjęcia: Rasbak/Wikimedia Commons