Hodowla warzyw w ogródku | Od czego zacząć? Co uprawiać?

Wiele osób chciałoby hodować warzywa, jednak niektórym wydaje się to skomplikowane. Poniżej przedstawiamy wskazówki dotyczące uprawy kilku podstawowych roślin - to wcale nie jest trudne!

Burak ćwikłowy

Odmian buraków jest bardzo wiele, co oznacza dużą różnorodność kształtów korzeni, ich wielkości oraz nasycenia koloru. Wszystkie zawierają cukry, białko, witaminy z grupy B, witaminę C oraz sole mineralne. Korzystnie wpływają na trawienie – dzięki dużej ilości błonnika, kwasu jabłkowego, cytrynowego, szczawiowego i winnego.

Jak zacząć?
Urośnie na każdej ziemi odpowiedniej do uprawy warzyw, na stanowiskach dobrze nasłonecznionych i obficie podlewanych. Nasiona wysiewa się wprost do gruntu na początku kwietnia. Zaczną kiełkować przy temperaturze 8°C. Siewki należy przerzedzić, jeśli rosną zbyt blisko siebie. Okres ich wzrostu to ok. 3–4 miesiące.

Po upływie tego czasu, można zbierać młode korzenie, które osiągną już właściwą wielkość. Rośliny, które będzie się konsumować zimą, zbiera się we wrześniu i październiku.

Jak dbać?
Trzeba pamiętać, aby nawozić je nawozami z borem i magnezem, gdyż są wrażliwe na ich niedobór. Uprawa tych warzywa wiąże się z płodozmianem – w kolejnym roku nie mogą rosnąć w tym samym miejscu (oraz tam, gdzie wcześniej szpinak).

Dynia zwyczajna

Jak zacząć?
Potrzebuje sporo miejsca w warzywniku, gdyż jej pędy płożą się i osiągają nawet do 10 m długości. Nasiona można wysiewać wprost do gruntu po ustąpieniu przymrozków, najlepiej w drugiej połowie maja. Przeważnie umieszcza się po dwie sztuki w rozstawie co 60 cm naprzemianlegle.

Dynie są bardzo tolerancyjne w stosunku do podłoża, w którym rosną. Będą owocować zarówno na glebach lekkich, jak i ciężkich zasobnych w próchnicę, na dobrze nasłonecznionym stanowisku.

Jak dbać?
Rośliny nawozi się dwukrotnie (pierwszy raz po pojawieniu się zawiązków, a następnie po pierwszym zbiorze owoców). Najważniejsze zabiegi pielęgnacyjne to odchwaszczanie, spulchnianie ziemi i częste podlewanie. Warzywa te bogate są w cynk, witaminy z grupy B, minerały – m.in. fosfor, magnez, żelazo, wapń, sód. Są niskokaloryczne, działają odkwaszająco na organizm i wzmacniają odporność.

Owoce zbiera się wraz z szypułkami zwykle po 12–20 tygodniach (od lipca do pierwszych przymrozków). Świeżo zebrane warto rozłożyć na słońcu, aby ich skórka stwardniała, dzięki czemu dłużej zachowa soczysty smak. Można je przechowywać nawet pół roku w chłodniejszym i przewiewnym pomieszczeniu.

Pomidor

Poza walorami smakowymi, pomidory są cenione ze względu na zawartość witamin C, B1 i B2 oraz soli mineralnych (potasu, wapnia, fosforu, magnezu i żelaza). Jest najczęściej uprawianym warzywem, które najlepiej rośnie na słonecznych i osłoniętych od wiatrów stanowiskach.

Jak zacząć?
Rozsadę można przygotować samodzielnie już w lutym – w szklarni lub w domu na parapecie. Lepiej jednak gotowe sadzonki kupować w sprawdzonych centrach ogrodniczych. Sadzi się je do gruntu po 15 maja, dość głęboko, tak aby dolne liście były tuż nad ziemią. Pozwoli im to wypuścić nowe korzenie, które będą pobierać składniki pokarmowe.

Jak dbać?
Sadzi się je w sporych odległościach, dlatego istotne jest przygotowanie dołka pod pojedynczą roślinę. Glebę należy przekopać (napowietrzyć) i zasilić wcześniej nawozem mineralnym (Azofoska albo Florovit).

Rośliny te potrzebują dużej ilości wody, a optymalna temperatura do wzrostu to 22–27°C. Gdy pojawią się małe, niedojrzałe jeszcze pomidorki, należy zapewnić im jak najwięcej światła, usuwając przykrywające je liście. Dzięki temu nabiorą smaku i aromatu. Zaleca się opryskiwać profilaktycznie pomidory wywarem z czosnku, który działa grzybobójczo, a dorosłe rośliny wpierać podporami. Dobrym sąsiedztwem dla tego warzywa są pietruszka, czosnek i aksamitka, natomiast trzeba unikać kopru, rzodkiewek i kalarepy.

Źródło: Magazyn Budujemy Dom 5/2015 Tekst i zdjęcie: Małgorzata Szymańska