Dereń niski

Obok najczęściej sadzonych gatunków i odmian dereni (dereń biały, jadalny, rozłogowy czy świdwa) polskie szkółki oferują także mniej znane, a równie cenne gatunki. Przykładem jednego z nich jest dereń niski, zwany także karłowym. Obszar naturalnego występowania derenia niskiego nie jest ustalony, literatura anglosaska podaje, że pochodzenie gatunku jest nieznane, z kolei w publikacjach niemieckich roślina często jest pomijana (nie ma jej np. w Enzyklopädie der Gartengehölze). Niemniej dereń niski był notowany w uprawie w Wielkiej Brytanii już w 1890 r.

Dereń niski (Cornus pumila) charakteryzują się gęstym i zwartym pokrojem; dorasta do 1,5 m wysokości i podobnej szerokości. Ma jajowate, ostro zakończone liście o długości około 6-7 cm. Młode liście mają atrakcyjne, czerwonopurpurowe zabarwienie i ładnie kontrastujące z ciemną zielenią dojrzałych, starszych liści. W języku angielskim gatunek ten nazywany jest dwarf redtip dogwood, co można tłumaczyć jako dereń karłowy o czerwono zabarwionych końcach liści. Drobne, białe kwiaty rozwijają się w maju lub czerwcu, są zebrane w niewielkie, baldaszkowate kwiatostany. Czarne kuliste owoce dojrzewają jesienią i są chętnie zjadane przez ptaki.

Wymagania i uprawa

Krzew preferuje gleby żyzne, umiarkowanie wilgotne, ale dobrze rośnie także na większości przeciętnych gleb ogrodowych, na stanowiskach słonecznych lub półcienistych. Gatunek jest w pełni odporny na mróz, zdrowy, wolny od szkodników i chorób. Nie wymaga cięcia, bo rośnie powoli i utrzymuje zwarty pokrój.

Gdzie posadzić?

Dobrze komponuje się z innymi krzewami o ozdobnych liściach i kwiatach. Posadzony w gęstej rozstawie będzie atrakcyjną rośliną okrywową. Można go wykorzystać do umacniania nasypów, skarp i miejsc trudno dostępnych. Doskonale nadaje się do uprawy w ogrodach przydomowych, osiedlowych, na działkach.

Opracowanie: Związek Szkółkarzy Polskich Zdjęcie tytułowe: Grzegorz Falkowski (ZSzP) Więcej o roślinach i ich producentach znajdziesz na e-katalogroslin.pl